Interview Theo Gijsman
Afbeelding: Intheogijsman-9 - THEO GIJSMAN "EEN INDRUKWEKKENDE SPELER"
Theo Gijsman was een speler die de gehele linkerkant, ogenschijnlijk moeiteloos, kon bestrijken. Zijn uitstraling naar zijn tegenstanders moet zondermeer indrukwekkend zijn geweest. Een speler die van top tot teen krachtig oogde en daarnaast een échte winnaarsmentaliteit uitstraalde, bruiste en soms zélfs overliep van energie en negentig minuten aaneengesloten kon blijven gaan, mentaal zondermeer onverwoestbaar.
Daarnaast had hij ook een verwoestende uithaal, waar menig doelman nog slapeloze nachten van heeft overgehouden. Hij was echter wél een speler die alles in de hoogste versnelling wilde (soms op de verkeerde momenten) uitvoeren en daarin liep het weleens spaak, zijn techniek en ook zijn medespelers konden dat namelijk niet altijd bijbenen. Ook zijn bruisende instelling werkte weleens tegen hem. Menig tegenstander of supporter van de tegenpartij heeft hij tot wanhoop gedreven, zijn eigen supporters en medespelers gingen echter voor hem door het vuur.
Theo Gijsman was een voetballer waarvoor je naar het voetbalveld ging. Hij bracht met zijn fanatisme een bepaalde vonk over naar het publiek en ook naar zijn medespelers, een vonk die enorm werd gewaardeerd. Verder had Theo Gijsman in het veld spelers rondom hem lopen, die hem op de juiste manier wisten te sturen, dat had hij zéér zeker nodig.
Afbeelding: INtheogijsman - Theo Gijsman staand op de achterste rij, v.l.n.r. gezien op de vierde plaats.
Dit elftal is hoogstwaarschijnlijk Veerse Boys 2.
We laten Theo Gijsman zelf aan het woord:
Theo Gijsman: “Ik heb vanaf mijn zesde jaar bij Veerse Boys gevoetbald, vanuit de A-jeugd ben ik op achttienjarige leeftijd in het eerste elftal terecht gekomen.
Je mag gerust stellen in de bloeiperiode van s.v. Veerse Boys, we speelden destijds in de eerste klasse, het allerhoogste niveau in het amateurvoetbal. In totaal heb ik acht seizoenen in de hoofdmacht geacteerd. Toen ben ik echter voor één seizoen vertrokken, naar RKC, daarna weer voor één jaar terug naar Veerse Boys. Mijn laatste vereniging was Right 'Oh uit Geertruidenberg, waar ik tot mijn veertigste in de hoofdmacht had willen blijven spelen, maar wat door verschillende omstandigheden niet is door gegaan”.
Zijn Trainers:
“Tijdens mijn actieve voetballoopbaan heb ik o.a. getraind onder Kees Kuijs, Kees Vermunt, Tiny Broers, Cor Klein en Jan Rombouts”.
Afbeelding: INtheogijsman-2 - Zoals we hem kennen.
Je stond bekend als een voetballer met een tomeloze drive en je was zeker geen lieverdje:
”Dat klopt, ik was keihard voor mezelf en óók naar mijn medespelers toe, maar dat laatste verliep nagenoeg probleemloos, want iedereen wist altijd precies waar het om ging.
Maar het klopt, ik was hard, ik heb eens één keer mijn neus gebroken, maar de week daarop speelde ik weer! Voetballen doe je tenslotte niet met je neus, maar met je benen en je hoofd.
Ondanks dat ik als hard bekend stond, ben ik tóch maar tweemaal geschorst geweest, ik was spijkerhard naar mijn tegenstander toe, maar gemeen is totaal iets ander”.
Afbeelding: INtheogijsman-7 - Afbeelding: INtheogijsman-5 -
Vermoedelijk zijn de twee bovenstaande foto's genomen tijdens een reünie.
Op de groepsfoto zien we Theo Gijsman staan, v.l.n.r. gezien als nummer twee.
Tja, vertel eens, één seizoen RKC:
”Daar kun je lang omheen draaien, maar geld speelde daarin een rol, ik kreeg 1000 gulden, een soort handgeld en 100 gulden per gewonnen wedstrijd!
En bij belangrijke wedstrijden werd de premie zelfs verdubbeld, dat was in die tijd toch aardig in de richting van een weekloon. Daarnaast speelde RKC ook op een hoog niveau.
Eigenlijk ben ik bij RKC terecht gekomen, omdat ik in twee vriendschappelijke wedstrijden viermaal tegen hen scoorde, achteraf heb ik van de overstap wel enige spijt gehad, maar goed”.
Een foto die is genomen in Duitsland, in 1965.
Afbeelding: INtheogijsman-9 - Staand v.l.n.r. Theo Gijsman, Jan Joore Lzn., Jan Verschuren, Han Luijbregts, Jan Joore, André Joore.
Hurkend v.l.n.r. Rinus de Jongh, Cor van Seters, Bep Joore, Henk Emmen.
Omschrijf je zelf eens:
”Ik was een speler die teveel praatte in het veld en mogelijk ook teveel verlangde van mijn medespelers, mijn techniek was niet geweldig, dit compenseerde ik zoveel mogelijk met mijn werklust en maar blijven gaan. Dit laatste kon alleen als je conditie in orde is en dat was bij mij zeker het geval. Verder had ik nog een niet onbelangrijk wapen en dat was mijn schot, zonder te overdrijven, mag ik stellen als ik optimaal afdrukte, ik niet graag in de schoenen van de doelman van de tegenpartij zou staan”.
Nou vertel eens, wat was je mooiste treffer?
”Dat was niet in het eerste elftal, maar in het tweede en wel in Zeist, waar wij voor het kampioenschap van Nederland voor reserveamateurs speelden, vergis je niet, we praten hier over de beste reserve-elftallen van geheel Nederland!
Vlak voor tijd maakte ik in de allerlaatste wedstrijd tegen Leeuwarden de winnende goal en stonden we aan kop. Op een ander veld was de wedstrijd Volendam 3 tegen de Volewijckers 2 iets uitgelopen en Volendam was onze concurrent om de eerste plaats. Laat hen nou net in die toegevoegde tijd scoren! Zodoende werden zij, op doelsaldo kampioen van Nederland.
Een geweldig elftal hadden we daar in Zeist, ik herinner me Wim Schipperen, Bep Joore, Pieter van Leeuwen en Kees Verschuren nog uit die tijd.
Tevens legden we bij uitwedstrijden altijd ergens aan en werd er volop gezongen in de bus, vooral door Cor Baardemans en Piet de Vette”.
Met welke voetballer speelde jij het liefst?
” Met Frans de Grauw, die over gekomen was van NAC, we konden elkaar blindelings vinden.
Frans had een fluwelen baltechniek. Als hij de bal had startte ik al, ik kon erop vertrouwen dat Frans mij op maat bediende. Veerse Boys liet in die tijd verzorgd voetbal zien”.
Afbeelding: INtheogijsman-8 - In actie als scheidsrechter.
Maar nu ben je scheidsrechter!
”Ja, ja, dat klopt, ik had mezelf vroeger weleens een kaartje moeten geven denk ik, maar die tijd is voorbij. Het publiek roept weleens, ben je vergeten hoe je vroeger zelf was?
Maar ik ben niet ontevreden over mijn manier van fluiten, hard spel mag, maar ik let wel op kleine geniepige overtredingen. Daarnaast kan ik het spel goed volgen, omdat mijn conditie gewoonweg goed is”.
Afbeelding: INtheogijsman-6 - Voor aanvang van de wedstrijd Be-Ready - SC Reeland. (2002)
En hoe zit het met Veerse Boys, volg je het nog?
”Eerlijk gezegd niet echt, vanuit de krant vang je het een en ander op en dat lees ik door, maar doordat ik scheidsrechter ben geworden is het contact weer iets nauwer geworden”.
April 1993, grotendeels uit de: Tribune.
Theo Gijsman is op 13 maart 2007 overleden, hij was 58 jaar.
Digitalisering en Wiki opmaak: Terry van Erp
