In memoriam: Carola van der Westen
Carola's fotoboek: carolavanderwesten.nl
Toespraak uitvaart
Zussen
Cootje cootje toch..
Ons jongste zusje..
Die altijd met de paarden bezig was,van kinds af aan.
Wat ooit begon met een Shetlander, ..een mini paardje (ja zo noemde wij dat altijd)
En uiteindelijk had ze haar eigen paard Esley..
Iedere dag was je er mee bezig en vertelde je er over. We luisterde naar je verhalen over waar hij nu weer op stal stond of de hoeven moesten schoon gemaakt worden, ik moet nog naar het paard om eten te gaan geven door weer en wind ging ze erheen haar paard was haar alles. Ze was sowieso een grote dierenvriend.
En god wat kon je eigenwijs zijn, hele discussies kon je hebben van de hak op de tak het was vaak niet te volgen je wist het altijd beter..waarna je dan later zei..(en dat kon dagen later zijn) oke je hebt gelijk.
Knuffelen.. daar hield je ook zo van... als je bij ons was geweest of wij bij jou kregen we altijd een lange knuffel en kusjes van je. En god wat missen we die nu al!!
Ons jongste zusje met haar rode gezonde wangen wie had dit nu kunnen bedenken .. onbegrijpelijk.. niet te bevatten..
En wat was je trots op je kinderen Quincy pas een nieuw bij baantje we gingen dan stiekem kijken hoe ze het deed achter de kassa ...en wat doet ze het goed!
En Tjerry die heeft een grote bak jonge gaaaaaf!! Nee laat die maar schuiven die komt er wel, zei ze dan..
In de zomer maanden gingen wij zussen bij onze andere zus zwemmen, dobberen, zonnen, ooh je kon daar altijd zo van genieten.. je eigende dan ook gelijk het grootste luchtbed voor je zelf op .en kon daar uren van genieten. .. onder het dobberen hele verhalen vertellen tot je geen antwoord meer kreeg .. hee ben je in slaap gevallen? Ik praat tegen jou hoor.. of dat je zelf steeds zachter ging praten en langzamer en jezelf in slaap viel.. we konden daar zo intens van genieten.
In het weekend sliep je soms bij een van ons maar de laatste weken had je alleen nog maar je helse pijn. We waren machteloos, de woensdag voor je in het ziekenhuis belande zijn we je huisje wezen bezichtigen die je eindelijk toegewezen had gekregen..
je eigen plekje..
maar helaas ipv van verhuiskaarten hebben we rouwkaarten moeten schrijven..
Wat gaan we jou missen co!
Geef pa ma en ons Jolanda een dikke kus en knuffel van ons..
We houden van je❤
Terry
Lieve Carola,
Net weer bij elkaar, dat voelde voor ons zo goed, het was weer als voorheen. Jij bracht in mijn bestaan weer dat stukje geluk wat ik miste en al jaren naar zocht. Samen muziek luisteren, een kopje koffie of thee samen leuteren en lekker kletsen was voor mij het ultieme geluk. Dat ik de laatste tijd bij je mocht zijn en voor je zorgen heelde mijn beschadigde hartje. Nog midden in het leven nog zoveel te geven. Al je ideeën en toekomstplannen te over in één keer voorbij. Een nieuw huisje, misschien voor ons een nieuw begin, deze vooruitzichten waren geweldig.
Voor mij was je de enige, de mooiste, de beste en enig in je soort. Misschien kwam je zus Jolanda het meeste in de buurt van jouw karakter.
Je was niet de makkelijkste om mee te leven, maar daar heb ik nooit een moment van spijt door gehad, ik kende je van binnen en van buiten. Kon met jou lezen en schrijven, wist ook hoe ik bepaalde zaken kon sturen, wat dan weer mijn slechte eigenschap was. Dat spijt me oprecht, ook ik heb jou soms pijn gedaan, bewust of onbewust.
Maar zo was ons leventje, jij bij je paard, en later de zorgen voor Tjerry, het verlies van Brian, het leven wat je zocht, of het geluk wat je verwachtte kwam maar niet, het zat je allemaal niet mee. We beleefden veel meer gelukkige dan slecht momenten, echter de slechte bleef jij soms helaas in hangen.
Als ik thuis kwam en je gezicht stond op onweer, vlucht ik even naar de schuur, of hobbykamer boven, maar dat was uitstel van executie, dat wist ik ook wel. Die ruzie of discussie die eindigde in een ruzie moest er komen. Dat was jouw donkere kant, maar nooit heeft mijn liefde voor jou daarvoor moeten wijken. Ik hou van jou, zei ik dan tijdens de woordenwisseling, en dat was gemeend en uit mijn hart. Echter in jouw beleving was dat in dat moment olie op het vuur.
Ik val in herhaling, maar je was voor mij het mooiste wat me maar kon overkomen, ook wist ik dat de paarden altijd voor mij zouden gaan, het stond voor mij vast, dat wordt mijn vrouw, dat is mijn meisje. En wat was ik trots dat ik met jou aan mijn zijde door het leven mocht gaan.
Ik zal je nooit vergeten meisje, we zien je boven weer.
Dikke knuffel en kus, Terry
Quincy
Lieve mama,
Als ik had geweten dat ik je nog maar een knuffel had kunnen geven had ik je langer vastgehouden.
Als ik had geweten dat de laatste keer dat ik kon zeggen dat ik van je hield had ik nog langer bij je gezeten en het nog talloze keren tegen je gezegd.
Jij was degene waar ik in jouw woorden "me ei kwijt kon".
Mijn grootste angst was altijd om jou te verliezen maar wie had ooit verwacht dat dat al zo vroeg zou zijn.
Altijd zodra ik met de hele vriendengroep het huis binnenkwam was je gelijk zo enthousiast. Altijd maakte we er een gezellige boel van je praatte mee met ons en lachte als hardste van ons alle.
Of als ik beneden kwam om een sigaret te roken sprintte je vrijwel met mij mee en zei je " wacht ik doe er een met je mee" 1 werden er wel een 3, de gesprekken die we tijdens die momenten hadden zou ik voor altijd koesteren.
Ik ging ook best vaak met je mee naar Esley om hem samen te poetsen, eten te geven of jou gewoon even zien paardrijden met de grootste glimlach op je gezicht die ik ook gezien had. Jou lieve "therapiepaardje" zoals jij hem noemde. Ik beloof dat voor hem goed wordt gezorgd tot de tijd dat hij weer bij jou is.
Ik weet nog dat je altijd overprikkeld was als je je muziek weer is te hard had aanstaan op je telefoon. Ik had gewild dat ik vaker met je mee had gezongen en meegedanst.
Al doet het me extreem zeer dat jij er niet meer bent heb ik er vrede mee. Je hebt geen pijn meer en tot ziens is niet voor altijd. Door jou ben ik niet meer bang om als ik later oud ben om te overlijden omdat ik weer bij jou ben en je alles kan vertellen wat er dan is gebeurd ook al weet ik dat je al die tijd zou hebben meekeken. Aan jou vertelde ik toch 100 keer hetzelfde verhaal en toch luisterde je alsof het de eerste keer was dat ik het er weer over had.
Ik ga je missen maar ik ga je nooit vergeten. Onze herinneringen blijven altijd in me achterhoofd hoe oud en dement ik later ook maar wordt.
Ik hou van jou.
Rust zacht mama ❤️
Dongemond College
Carola was vanaf 1996 in dienst bij het Dongemond College. Maar liefst 29 jaar lang was zij een vertrouwd gezicht binnen de huishoudelijke dienst.
Op haar 25-jarig jubileum had de toenmalige directeur, Kieboom in de volksmond, een speech voorbereid. Daar moest Carola niet zo veel van hebben. Bewust of onbewust stak ze er een stokje voor: zodra de directeur begon, nam zij het gesprek gewoon over. Het werd uiteindelijk een gezellige bijeenkomst, precies zoals zij dat wilde.
En wat hebben we veel met haar meegemaakt. Altijd muziek op, standaard een glimlach op haar gezicht, dansen en knuffelen met Harry het skelet bij E&O, en zelfs de directeur opsluiten in de school. Samen met collega’s hebben we herinneringen opgehaald die goed laten zien wie Carola op haar werk was.
Soms had ze haar eigen manier van dingen doen. Wanneer er bijvoorbeeld een ouderavond was, ging ze dit liever uit de weg. Als ze in een lokaal bezig was en iets nodig had uit de schoonmaakkast, koos ze niet de korte route van tien meter door de gang. Nee, ze ging naar boven, liep daar de gang door en ging vervolgens weer naar beneden om bij de kast te komen. En natuurlijk nam ze dezelfde route weer terug. Ze kende de school op haar duimpje, maar die benamingen van de lokalen… daar had ze zo haar bedenkingen bij, die waren niet logisch. Dus werd het die grote met al die computers, bij Hans, het stofhok, of waar Jan zat…
Ook met wachtwoorden ging het niet altijd goed. Dan zei ze: “Ja, ze hebben mij er weer helemaal afgegooid hoor. Kan er weer niet in.” De volgende keer had ze haar wachtwoord netjes opgeschreven. Maar wat denk je? Het briefje kwijt.
Niet alleen wachtwoorden en lokaalnummers, ook namen gingen soms door elkaar. Yeter, Sjan, Elly, of was het toch Hermien? De dames hebben wat afgelachen. Zo werd Milou steevast “Melou” genoemd. Dan zei ze er meteen achteraan: “Ik weet wel dat het wat anders was, maar wat dan?” Elke week weer opnieuw.
Wanneer er een drukke periode kwam en alles sneller moest gebeuren, deed ze dit naar eigen zeggen “op de automatische piloot”. Collega’s bedoelden eigenlijk “de Franse slag”, maar inmiddels wist iedereen dat Carola zo haar eigen termen had. En soms wist ze niet meer of ze iets nu wel of niet gedaan had. Haar vaste uitspraak was dan: “Heb ik da nou gedaan of heb ik da nou nie gedaan?” Of: “Dat zou makkelijk zijn dat ik da heb gezien.” Blond met dt, zo noemde ze zichzelf altijd.
Bij de kerstviering zat ze er vaak met lichte tegenzin. Al snel begon ze: “Kennen we die bonnen al inleveren en kennen we al naar huis?” Carola, als we morgen met een beetje tegenzin aan de kerstlunch zitten, dan gaan we in ieder geval nog één keer goed op jou proosten.
Lieve Carola, we gaan jouw glimlach, jouw muziek, jouw aanwezigheid en je gezellige praatje missen!
Bron digitalisering en Wiki opmaak: Terry van Erp
