Interview Huub Schipperen 1969
Huub Schipperen: "Ik dacht, wat heb ik nu weer op m'n kerfstok.....!"
Vrijwel iedereen in het Veer en omgeving en zeker iemand die van voetbal houdt, zal de naam Huub Schipperen niet vreemd in de oren klinken. Huub is nl. al tien seizoenen lang de vaste doel-verdediger van Veerse Boys en hij doet dit zeer kundig. Zo kundig zelfs, dat zijn naam doordrong tot in de hoogste kringen van het amateurvoetbal in Nederland, wat tot gevolg had dat hij een uitnodiging ontving van de KNVB om enkele selectiewedstrijden mee te spelen. Naar aanleiding van een en ander besloten wij Huub thuis eens op te zoeken voor een kort babbeltje.
Gemakkelijk gezeten en onder het genot van een kopje koffie vertelde hij het volgende: “Het was ’s zaterdags voor de wedstrijd in Sprang tussen de selecties van de zaterdag- en zondagamateurs. Ik liep bij ons in de straat, toen de heer Kerst mij aanhield en zei: Huub je bent erbij! In mijn eerste schrik dacht ik, wat heb ik nu weer op mijn kerfstok, maar dat viel gelukkig alles mee. Het bleek dat ik op dinsdag in Sprang verwacht werd om een selectiewedstrijd mee te spelen.
Diezelfde zaterdag nog zou ik bericht ontvangen van de KNVB. De zaterdag verstreek, de zondag ook en het werd maandag. Nog steeds geen bericht. Ach, dacht ik, zal wel loos alarm geweest zijn. Wat moeten ze met mij? Ik heb geen schijn van kans met mijn 27 jaren. Maar zie daar, op het laatste nippertje verscheen er een uitnodiging.
Dus ik erop af. En ik was niet alleen. Er verschenen 30 voetballers van wie er 15 zouden afvallen. Ik heb daar een helft onder de lat gestaan en mijn best gedaan natuurlijk, want je kon immers nooit weten.
Later bleek dat ik voldaan had, want er volgde een oproep voor een testmatch tegen een Limburgs selectie-elftal in Panningen en tegen een noordelijk team. Aan de hand hiervan zou het Nederlands Amateurteam worden samengesteld. Ik ben deze wed-strijden goed doorgekomen en behoor nu, met nog 17 andere spelers, tot de kern van het Amateurelftal, of, zoals we bij vriendschappelijke wedstrijden heten “De Zwaluwen”.
In Sleeuwijk was je reserve. Daarom zagen we daar veel teleurgestelde Veerse gezichten. Zullen we je bij dat elftal ooit in aktie zien?
Foto: Voor zo'n vier- á vijfduizend toeschouwers wordt op 9 oktober 1966 de eerste derby tegen TSC gespeeld. TSC won die met 1-0. Veerse Boys zou dat jaar en nog vele seizoenen nadien op een onge-zouten, maar sportieve wijze revanche nemen.
Op deze foto een fraaie redding van Huub. Verder zien we de Boys-spelers Cor Baardemans en Jan Joore (achtergrond) en aanvaller Jan Kuppens van de Oosterhouters.
“Ja, die vraag is me al meer gesteld. Er werd ook gesuggereerd dat men maar enkele spelers uit de buurt tot de selectie had toegevoegd om meer publiek te trekken, maar zo moet je dat toch niet zien. We wisten reeds voor die wedstrijd dat we tot het Nederlands Amateurelftal behoorden, in ieder geval voor dit jaar. Dat blijft zo, dus dat is geen lokkertje geweest. Dat ik daar niet in aktie ben geweest, ja ik voetbal natuurlijk ook liever zelf dan op de bank zitten, maar keeper Westland is al langer bij de selectie, is een goede doelman, dus die kan nu natuurlijk ook zomaar niet gepasseerd worden. Maar hopelijk kom ik ook eens aan bod en dat verwacht ik ook wel. Het is net zoals meneer De Vroet (foto linksboven) zegt: Uit jullie groep wordt het elftal niet samengesteld, jullie ZIJN het elftal, ook al ben je met 18 man. Dus wacht ik maar rustig mijn tijd af.”
Hoe staat het bestuur van Veerse Boys er tegenover?
“In het begin bekeek men het hele geval nogal argwanend, men scheen het allemaal niet erg te vertrouwen. Misschien dacht men dat het een storm in een glas water was, dat 't toch wel met een sisser zou aflopen. Neen, van medewerking was er toen nauwelijks sprake.
Naar Sprang heeft de heer Stassar me met zijn wagen gebracht. Naar Zeist ga ik natuurlijk op eigen gelegenheid, de reiskosten worden door de KNVB vergoed. Maar naar Panningen werd het moeilijker. Niemand van het bestuur kon zich vrijmaken om mij daarheen te vergezellen. Nou was het midden in de week, maar als je al zo lang iedere wedstrijd voor Veerse Boys je best doet, en je krijgt dan zo’n kans, dan vind ik het toch wel sneu dat je op zo’n moment zo aan je lot wordt overgelaten. Gelukkig bezit mijn schoonvader een auto, zodat ik met een geleende wagen met twee supporters (mijn vrouw en mijn vader) toch nog tijdig ter bestemder plaatse kwam. En dan kijk je je ogen uit als je ziet dat een speler van Sparta ’25 vergezeld wordt door het voltallige bestuur en een bus vol supporters!
Je voelt je dan als Veerse Boys-speler behoorlijk in je hemd staan. Dat was nog in het prille begin, maar nu men is gaan inzien dat het ernst is, krijg ik van het bestuur de volle medewerking, dus dat is wel in orde.”
Wat staat er verder nog op het programma?
Op de foto is Huub een Osse aanvaller te snel af. Cor Baardenans ziet dat het goed is.
“Het is de bedoeling dat we met dit elftal een uit- en thuiswedstrijd spelen tegen Wales en Schotland. De nationale amateurelftallen van deze landen wel te verstaan. We vertrekken daarvoor op 23 oktober vanaf Schiphol naar Manchester en verder per bus naar Wales. Zondag 26 okt. zijn we dan weer op Schiphol, rond half zeven, maar of dat nu ’s morgens of ’s avonds is, is me niet helemaal duidelijk. Wel is voor die dag de wedstrijd Middelburg-Veerse Boys* gepland, dus hoe dat moet, weet ik ook niet. Daarna, op 19 november, drie dagen Schotland, waar we in Glasgow tegen de Schotten uitkomen. Deze wedstrijden gelden voor de Europese Beker voor Amateurs. Ter voorbereiding hierop komen we nog in het veld tegen Heracles en de eredivisieclub Sparta. Verder een keer per week trainen in Zeist.”
Hoe sta je zelf tegenover je uitverkiezing?
“Om het maar heel eerlijk te zeggen: ik vind het een hele eer. Voor mezelf, voor Veerse Boys en heel Raamsdonksveer. Het is vroeger wel eens zo geweest, dat we een niet al te beste naam hadden. Gelukkig is dat nu anders en kan dit mogelijk er toe bijdragen om de naam van Veerse Boys nog verder uit te dragen. Ook geloof ik dat iedere voetballer, die in een vertegenwoordigd elftal gekozen wordt, hierop wel een beetje trots mag zijn en het als een eer mag beschouwen. Dat bij sommige profvoetballers de clubbelangen soms zwaarder wegen, laten we dat maar even buiten beschouwing houden.
Daarbij komt nog dat onze club er niet onder hoeft te lijden. Je blijft immers intensief trainen en bij de competitiewedstrijden word je voortdurend in het oog gehouden door vertegen-woordigers van de KNVB. Worden mijn prestaties bij Veerse Boys minder, dan is het bij het amateurelftal ook zo afgelopen. Een extra stimulans dus om je steeds voor 100 procent in te zetten. En je wordt er geconfronteerd met weer ander voetbal, waarvan je natuurlijk ook leert.
Op deze foto (29 oktober 1967) is Huub, m.m.v. Jan Rijnders, drie Spartanen de baas. Cor Baardemans bewaakt voor de zekerheid de doelmond. Overigens, de wedstrijd eindigde, voor 1800 toeschouwers, in een 2-2-gelijkspel.
Dat je daarbij nog wat verder komt dan ons lieve vaderlandje, is mooi meegenomen. En welke vader zou niet trots zijn als hij later aan zijn zoon een Oranjeshirt kan tonen en zeggen: Kijk eens, jongen, in dit shirt heeft je vader nog interland-wedstrijden gespeeld.”
Volgens ons zou iedereen daar trots op zijn, Huub, en we wensen je dan verder ook bijzonder veel sukses en veel sportplezier bij onze Nederlandse Voetbalamateurs!
- Huub werd in die wedstrijd, die in een 0-0-gelijkspel eindigde, vervangen door Jos de Meijer, die een zeer betrouwbaar plaatsvervanger bleek te zijn.
(Tekst: Tribune - oktober 1969)
Post Scriptum Huub (van 1941) debuteerde als 15-jarige jeugdspeler in het eerste elftal in 1957 tijdens een promtiewedstrijd tegen GUDOK uit Tilburg. Hij verving de geblesseerde Henk Burger. Na met de A-jeugd nog de NKS-beker gewonnen te hebben, kwam hij medio '59-60 definitief in het eerste elftal. In het sezoen '60-'61 werd de titel in de 3e klasse behaald. In '65-'66 volgde promotie naar 's lands hoogste amateurafdeling. Het seizoen waarin bovenstaand interview plaatsvond, zou slechts tijdelijk zijn laatste bij de Boys zijn. Want, na een betaald avontuur, keerde Huub, min of meer noodgedwongen door een blessure, terug bij Veerse Boys. Op 8 november 1974 speelde hij zijn laatste wedstrijd in het eerste. Dat was in en bij Dongen (3-0-verlies). Jos de Meijer volgde hem op. Eenmaal weer wedstrijdfit ging Huub nog een hele poos verder bij de veteranen (o.a. ook bij Raamsdonk) en als keeperstrainer.
zie ook:
- Oud keeper Huub Schipperen "Iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen"
- twee streekgenoten met Ned. amateurelftal naar Wales
- een middagje N.O.A.D.
- wat wedervaren van doelman Huub Schipperen
Bron, Digitalisering en Wiki opmaak: Terry van Erp
