Interview Ad Weeland

  AD WEELAND

               (21-7-1943)

      OVER HET TEAM VAN

            1969-1970     

TB-69-70-Weeland

          TB-69-70-teamfoto

       Veerse Boys 1. Deze foto is uit het landelijke voetbalblad "Goal", dat geen lang leven beschoren was,

            maar wél de bekenste Nederlandse amateurclubs vereeuwigde.

            Staand v.l.n.r. Kees Volder (verzorger), Cor Zijlmans (leider), Kees Kuijs (trainer/coach), Ad Weeland,

            Jan Rijnders, Han Luijbregts, Jan Verschuren, Huub Schipperen, Walter Vissers (grensrechter).

            Gehurkt v.l.n.r. Jan Joore (res), Jan Snijders (res. keeper), Rinus Zijlmans, Ad v.d. Broek, Jan Joore Lzn.,

            Wim Schipperen, Frans de Grauw, Cor van Seters, Cor Baardemans (res).

EEN GOUDEN LICHTING Veerse Boys had in deze periode een topteam in het Nederlands amateurvoetbal. Een periode die zich zo ’n beetje vanaf 1965 begon te ontwikkelen en daarna uitgroeide tot, voor Veerse begrippen, ongekende hoogte. In Raamsdonkveer speelde een elftal dat zich zelfs kon meten met diverse ploegen die in het betaald voetbal uitkwamen. Het team dat nu onder de loep wordt genomen, herbergt diverse spelers, die de kwaliteiten hadden om ook op dat niveau te acteren. Een aantal spelers is ook daadwerkelijk benaderd, maar slechts een enkeling durfde “de geborgenheid” van het Veer te verruilen voor een ongewis avontuur! Ad Weeland, destijds centrale verdediger en aanvoerder, belicht het team en begeleiders.

Jan den Boer, voorzitter tijdens deze periode. PO-Boer Jan den 67

Kees Volder, onze verzorger, is net voor de oorlog in Raamsdonksveer komen wonen. De familie Volder kwam oorspronkelijk uit Wormerveer. Kees was een echte sportman, die ook veel aan atletiek deed.. Hij nam het werk bij Veerse Boys heel serieus, was verschrikkelijk fanatiek ook. Hij werkte nauw samen met trainer Kees Kuijs, die hoofd was van de afdeling revalidatie in het St.-Ignatius Ziekenhuis in Breda. Zodoende konden wij met een blessure razendsnel geholpen worden.

Leider Cor Zijlmans kon lezen en schrijven met onze trainer Kees Kuijs. Cor (iedereen noemde hem Cock of Cockeman) was een rustige man met de nodige ervaring, omdat hijzelf ook jarenlang in het eerste elftal had gespeeld. Hij bepaalde samen met Kees Kuijs de gang van zaken rond het eerste elftal. Je kan rustig stellen, dat zij op één lijn zaten. Verder was Cor een dóór en dóór verenigingsman, voor wie niets teveel was.

Kees Kuijs, tja, dat was me een sensatie, toen hij naar Raamsdonksveer kwam. Iemand die gevoetbald had bij NAC en meer dan veertig wedstrijden voor het Nederlands elftal was uitgekomen! Dat gebeurt natuurlijk niet elke dag, dat je zo iemand kunt aantrekken. Het toenmalige bestuur heeft daarmee knap werk verricht. Je merkte meteen dat je met een prof van doen had, heel zijn manier van benaderen en handelen straalde dat uit. Wij spraken hem altijd aan als “meneer Kuijs”. Tja, zo ging dat in die tijd. Wat ik me van zijn trainingen vooral herinner, is dat we veel positiespelletjes kregen voorgeschoteld, vooral drie tegen drie, of vier tegen vier. Nee hij kon het spelletje lezen en schrijven, zoals men weleens zegt. Kuijs is geboren in Anna Paulowna in de kop van Noord-Holland. De legendarische schaatser Ard Schenk komt ook uit dat dorp. Toen Kuijs door NAC werd gecontracteerd is hij in Breda terechtgekomen, waar hij nog steeds woont.

PO-Stassar John-67 PO-Kuijs-67-68

John Stassar (vice-voorzitter), een man

met een uitgebreid netwerk. Nadien was

hij nog zo'n 25 jaar voorzitter van de Boys.

Kees Kuijs (43-voudig international

en trainer van Veerse Boys).

Ikzelf was niet de rapste, maar ik zorgde wel, dat ik positioneel altijd goed stond. Daarnaast was ik kopsterk en was mijn timing naar behoren. En ik bleef altijd rustig, behield het overzicht. Verder was het een voordeel te noemen dat wij nagenoeg altijd hetzelfde verdedigingsblok hadden. Wij wisten dus precies wat we in het veld moesten doen, wat we aan elkaar hadden. Ik heb ook ooit de kans gehad om naar het betaald voetbal over te stappen. Maar dat is er, om een bijzondere reden, niet van gekomen.

Jan Rijnders is een broer van Nico Rijnders, uit de gouden Ajax-periode en ook speler van het Nederlands elftal. Jan is weggeplukt bij NAC. Hij speelde daar in het tweede. We kunnen rustig stellen dat Kees Kuijs daar een hand in moet hebben gehad. Jan was een technisch begaafde speler, met een goed inzicht, rustig en een goede inzet. Hij is destijds eerst naar Geertuidenberg verhuisd en daarna in het Veer komen wonen. Na zijn Veerse Boys-periode vertrok hij weer naar Breda. Wat velen misschien niet weten, is dat hij samen met zijn broer Nico nog bij Baronie heeft gespeeld.

Han Luijbregts stond samen met mijn persoontje in het centrum van de verdediging. Wij vulden elkaar blindelings aan, zonder daar veel woorden aan vuil te maken. Immers, tussen ons waren er in de loop der jaren bepaalde automatismen ingeslepen. Han was verschrikkelijk gedreven, had werkelijk alles over voor zijn sport. Een man uitschakelen, dat kon je met een gerust hart aan Han overlaten. Han voetbalde verder zeer sober, nam weinig risico’s. Bij hem was er in het algemeen voor een tegenstander weinig eer te behalen. Han wist precies, meer dan wie ook, wat hij vooral moest láten en dat is ook een kunst in de voetballerij!

Onze linksback Jan Verschuren, was een voetballer waar een tegenstander, op zijn plat Veers gezegd, schijtziek van werd. Jan was nooit geklopt in een duel. Als je dacht, nú heb ik hem, ben ik hem eindelijk voorbij……dan stond hij daar alweer recht voor je neus!. Verschillende rechtsbuitens van de tegenpartij moeten er destijds een klein traumaatje aan hebben overgehouden. Mentaal en conditioneel was Jan niet te knakken en bovendien was hij dus zo rap als water. In aanvallend opzicht bemoeide Jan zich niet al teveel met het spel, maar, zoals gezegd, verdedigend, was hij gewoon zeer goed.

Als sluitpost hadden wij Huub Schipperen onder de lat staan. Huub heeft later wel de stap naar het betaald voetbal gemaakt, naar NOAD in Tilburg. Jammer voor ons, maar Huub had er zondermeer de kwaliteiten voor. Hij zat ook niet voor niets bij de selectie van het Nederlands amateurelftal. Zelden heb ik een keeper gezien, die zó gedreven was en verder nauwelijks zwakke punten kende. Hij straalde iets onoverwinnelijks naar een tegenstander uit. Voor een verdediging is dat een enorm rustpunt, met zoveel kwaliteit achter je.

Afbeelding: PO- H. schipperen 1970 - Huub Schipperen, top-keeper in het amateurvoetbal. Later speelde hij enkele jaren in het betaald voetbal.

Onze grensrechter Walter Vissers heeft jaren langs de lijn gelopen en deed dat voortreffelijk. Walter bemoeide zich verder niet met het spel, in de zin van: “Schuif eens door jij, of neem eens over.” Nee, Walter was er puur voor het vlagwerk. Was door het publiek, waar en tegen wie dan ook, niet van z’n stuk te brengen. Voor de duvel niet bang. Verder heeft Walter, dankzij zijn wethouderschap, menig speler aan een huis geholpen. Ook niet onbelangrijk, natuurlijk! Walter was ook loco-burgemeester. Toen burgemeester Prinssen overleed, was hij dus de tijdelijke vervanger. Welke club had nou een burgemeester als grensrechter?

Jan Joore zat in de nadagen van zijn lange carrière in het eerste, die ergens eind jaren veertig is begonnen. Hij runde in die tijd ook nog eens een bar, “Le Troubadour”, aan de Keizersdijk. Zijn broers André en Bep waren toen nog maar net eerste elftalspeler-af. Feitelijk heb ik de positie van André overgenomen. Jan was technisch heel goed en wat velen mogelijk niet achter hem zochten, hij kon, als hij het nodig vond, ook zo gemeen als kaf zijn! Net als zijn broer Bep bij een tegenstander het bloed onder de nagels vandaan peuteren! Daarnaast had Jan een goed overzicht en prima schot in huis. Zijn zoon Anton heeft later nog vele jaren betaald voetbal gespeeld, bij NAC en RKC. Volgens mij had Jan dat ook op z’n sloffen gekund. Later is Jan nog uitgeroepen tot Voetballer van de Eeuw bij Veerse Boys.

Jan Snijders, mijn neef en onze reserve-keeper, heeft min of meer de pech gehad dat Kees Kuijs Joop Korebrits naar Raamsdonksveer haalde, toen Huub Schipperen (tijdelijk) vertrok. Jan was een rustige, atletische doelman, sterk op de lijn.
Hij had echter wel iets brutaler mogen zijn, in de goede zin van het woord. Maar vergis je niet, reserve-keeper bij Veerse Boys betekende destijds wél dat je iets in je mars had, want in de breedte was er veel kwaliteit. Niet voor niets zijn er bij Veerse Boys enkele prima keepers (o.a. Ad Kieboom en Sjaak van Keulen) naar elders vertrokken, waar ze wel in het eerste kwamen. Jan is de Boys jarenlang trouw gebleven en pikte zo nu en dan een wedstrijd in het eerste mee. Zijn broer Paul heeft, als middenvelder, ook het eerste gehaald, in een wat later stadium.

Rinus Zijlmans, broer van onze leider Cor, dat is een verhaal apart. Rinus kwam al op 15-, 16-jarige leeftijd in het eerste en bezat kwaliteiten die voor een ander onhaalbaar waren. Rinus was razendsnel en dacht altijd een stapje verder dan zijn tegenstander. Bij menig “bewaker” van Rinus uit die tijd, breken nu waarschijnlijk de zweetdruppels nog uit als men aan die wedstrijden terugdenkt. Als er één speler was, die absoluut in het betaald voetbal had móéten spelen, dan was het Rinus wel. Hij had geniale acties, maar had echter wel een broertje dood aan mee-verdedigen. Zijn pet stond ook niet elke zondag dezelfde kant op. Maar als hij écht gemotiveerd was……..dan wist z’n tegenstander na afloop van suffigheid niet meer welke kant hij in moest kijken! Rinus heeft legio kansen gehad om betaald voetbal te gaan spelen, maar op de een of andere manier heeft hij die stap nooit gemaakt. Misschien vond hij het allemaal te omslachtig, moest hij er te veel voor laten wat hij ook graag deed of voelde zich niet thuis in dat poeha-wereldje buiten het Veer, wie zal het zeggen.

Ad van den Broek kwam via Dussense Boys, Uno Animo en Baronie tenslotte bij Veerse Boys terecht. Ad was een echte spits, die met het grootste gemak het net wist te vinden, door middel van een snoeihard schot, waarvan de rillingen bij menig ex-doelman nu nog over het lijf lopen.
Zijn kapbeweging, zijn draai en daarna het afdrukken, het was één vloeiende beweging. Ook Ad verhuisde toentertijd naar Raamsdonksveer, naar de Rietstraat, hier bij mij om de hoek van het Landonk, waar hij trouwens nog steeds woont. Later heeft Ad nog zijn kunsten vertoond bij RKC, dat toen in dezelfde klasse speelde als wij. Dat was vanaf het seizoen ’73-’74 toen de hoofdklasse geformeerd werd. RKC wilde daar per se in uitkomen en plukte her en der de beste spelers weg. Bij Veerse Boys was men blijkbaar iets minder fanatiek. Uitgerekend dat jaar liep het iets minder goed en wij haalden het (zonder onze topscoorder Ad) net niet en RKC net wel!

Ook Ad van den Broek speelde op top-niveau in het amateur-voetbal, kwam daarnaast enkele jaren voor het Nederlands Amateurelftal uit.

Afbeelding: PO- Van den Broek 1970

Jan Joore Lzn. vulde het middenveld aan. Met Jan erbij was min of meer het cirkeltje rond. Onopvallend, maar nuttig. Hij was gewoonweg de juiste schakel en had zeer zeker een goede kijk op het spelletje. Kon zich tijdens een wedstrijd enorm opwinden. Over zijn eigen spel, welteverstaan! Jan was de zoon van Lies Joore (vandaar die toevoeging Lzn., om hem niet te verwarren met Jantje Joore), die eigenaar was een café aan de Oosterhoutseweg, dat jaren geleden alweer door Joop van Engelen is omgetoverd tot het huidige restaurant “De Triangel”.

Wim Schipperen is ongetwijfeld en met stip de speler met de meest fluwelen baltechniek die Veerse Boys ooit gehad heeft! Wim kon een bal precies daar neerleggen, waar hij hem wilde hebben. Op de millimeter nauwkeurig, bij wijze van spreken. Wim behandelde de bal als ware het een kristallen bol. Bikkelen daarentegen was niet zijn sterkste kant. Maar, Wim zijn karakter kennende en zijn gedachten lezende, zal hij geredeneerd hebben: daar hebben we toch anderen voor!

Frans de Grauw, ook uit Breda afkomstig, is begonnen bij Groen Wit en later is hij verkast naar NAC, waar hij in het tweede elftal speelde. Kees Kuijs heeft hem toen naar Raamsdonksveer gelokt. Frans bleef echter wel in Breda wonen. Frans had ook een mooie baltechniek, lekker vlot om het zo maar eens te zeggen. Daarnaast beschikte hij over een goed overzicht en Frans pikte ook met regelmaat zijn goaltje mee. Vooral de samenwerking tussen hem en Ad van den Broek liep uitstekend, een heel goed koppel!

Cor van Seters was een ijzersterke voetballer. Speelde op wat ze vroeger de linksbinnen-positie noemden. Zelden lukte het een tegenstander om hem de bal te ontfutselen, omdat hij een meester was in het afschermen ervan. Hij kon iemand werkelijk compleet suf draaien op de vierkante meter. Cor voelde zich pas goed in zijn sas, als de drukte rondom hem enorm was en hij zich er vervolgens meesterlijk uitdraaide. Alleen kon Cor het soms niet laten om een tegenstander tot vervelens toe te dollen. En dan werd er van die kant als represaille wel eens het nodige hak- en trapwerk verricht! Daarnaast had Cor een dodelijk schot. Een penalty nemen kon je dus ook gerust aan hem overlaten. Zoals gezegd, Cor was berensterk. Hij heeft niet voor niets de groene baret behaald bij de commando’s in Roosendaal. Dat was niet bepaald een mietjes-opleiding! Die groene baretten vormden immers het keurkorps van onze Koninklijke Landmacht.

Cor Baardemans was een graag opkomende back, over Rinus Zijlmans heen (!), redelijk snel en mentaal vergelijkbaar met onze linksback Jan verschuren. Al kwam Cor na zo’n lange rush, helaas weleens kracht tekort voor een goede voorzet. Maar even later ging hij op het juiste moment toch weer! Technisch weliswaar wat minder, maar zonder meer een zeer nuttige kracht voor het elftal.

Theo Gijsman staat helaas niet op deze teamfoto. Maar, Theo mogen we zeer zeker niet vergeten. Hij puilde uit, of zeg maar liever, liep over van energie. Theo moest met regelmaat wat gedimd worden, want hij kon écht wel eens te ver gaan. Cees Vermunt, die we ook een jaar als trainer hebben gehad, pepte hem soms zo erg op, dat wij als spelers hem op onze beurt weer wat tot de orde moesten roepen! Theo was zo sterk als een beer, had een schot als een kanon en had een tomeloze inzet, vrat het gras en zijn tegenstander als het ware op! Theo was ook op meerdere plaatsen inzetbaar, als het maar aan de linkerkant was. Later heeft Theo, net als Ad van den Broek, de overstap naar hoofdklasser RKC gemaakt. Hij is de voetballerij zijn leven lang trouw gebleven, als voetballer, scheidsrechter en de laatste jaren als grensrechter.

Raamsdonksveer - 25 juli 2008

Bronnen, noten en/of referenties

Digitalisering en Wiki opmaak: Terry van Erp

raamsdonkshistorie.nl