Interview Sander den Boer

Afbeelding: INsanderdenboer - Sander den Boer blikt terug op 11 jaar voorzitterschap.

Op de Bijzondere Algemene Ledenvergadering van 1 november jl. droeg Sander den Boer (57) de voorzittershamer van s.v. Veerse Boys over aan Charles van Rossum.

Daarmee kwam een einde aan een periode van bijna elf jaar voorzitterschap.

Reden genoeg dus voor een uitgebreide terugblik.

Rijst natuurlijk meteen de vraag: waarom ben je niet herkiesbaar?
“Daar is niet één reden voor, maar meerdere”, zegt Sander.

“De belangrijkste is toch wel, dat ik vind dat een bestuur regelmatig vernieuwd moet worden.

Beter gezegd, er moet een zekere doorstroming plaatsvinden. Je hoopt dan op jongere, in ieder geval verse krachten, met andere ideeën, die een verfrissende wind door de vereniging doen waaien. Wanneer je te lang op dezelfde stoel blijft zitten, loert het gevaar van afstompen en indutten.

Je enthousiasme wordt misschien minder, omdat je een en ander al zo vaak hebt meegemaakt of geregeld. Daardoor ook zou je bepaalde dingen wel eens “op de automatische piloot” kunnen gaan doen. Zo’n proces voltrekt zich vaak ongemerkt, ja sluipenderwijs en is bepaald niet goed, noch voor je medebestuursleden, noch voor de vereniging. Daar ben ik me trouwens vooraf al degelijk van bewust geweest en heb daarom destijds voor mezelf dan ook een soort houdbaarheidsdatum bepaald. In feite doe ik nu dus niet anders dan de daad bij die gedachte voegen. Wat dat “indutten” betreft, durf ik zelfs te stellen het een heel goede zaak te vinden, wanneer iemand statutair nooit langer dan negen jaar (drie termijnen) achtereen deel mag uitmaken van het bestuur.

---

Daarnaast spelen ook persoonlijke omstandigheden een rol. Zo heb ik een intensieve baan van vier dagen aan de Christoffel-school in Breda. Dat is een school voor kinderen van 14 t/m 17 jaar, met leer- en/of opvoedingsproblemen. Op maandag heb ik weliswaar een vrije dag, maar dat is slechts schijnvrij, omdat die dag meestal nog de drukst bezette is van de hele week! Ik houd me dan b.v. bezig met de voorbereidingen en afwikkelingen van m’n schoolse werkzaamheden en bovendien zijn juist op die maandag veel afspraken gepland t.b.v. Veerse Boys, die moeilijk in de avonduren kunnen plaatsvinden.

---

Verder wil ik in de toekomst toch ook graag wat meer tijd gaan vrijmaken voor andere hobby’s.

Zo mag ik graag schaatsen op de overdekte ijsbaan in Breda, wil ik minimaal één keer per week kunnen hardlopen en actief lid blijven van tennisvereniging LTV.
Ik ben me de laatste jaren ook steeds meer gaan toeleggen op een andere hobby, namelijk de fotografie. En om het lijstje nog wat completer te maken: ik ben ook een groot voetballiefhebber buiten de Boys om. Ik volg niet alleen graag wedstrijden en samenvattingen op de buis, maar mag er ook graag live bij zijn. Jarenlang heb ik, samen met wijlen mijn broer Hans, een seizoenkaart gehad van Ajax. Maar vanaf mijn voorzitterschap bij de Boys was dat fini. Ik kon nog slechts sporadisch gaan kijken in de ArenA. Zo nu en dan pikte ik ook nog wel een wedstrijdje mee van Willem II of RKC Waalwijk. Maar dat was het dan wel. Voor al dat soort zaken komt in de toekomst wat meer tijd vrij, hoop ik……..!”

Afbeelding: INsanderdenboer-2 - Sander den Boer zien we met het prachtige jubileumboek in de hand, rechts van hem staat Huib Fens, achter Sander den Boer, leunend tegen het raam staat (gedeeltelijk verscholen) oud Veerse Boys-spits Ad van den Broek, links naast Ad van den Broek staat Johan van de Werf, die een aantal jaren doelman is geweest in het betaald voetbal. Met de hand aan zijn gezicht zien we verder Ton Cornelissen, oud-record-topscoorder van NAC.

Je noemt je gezin niet als reden. Had men thuis niet af en toe de balen van Veerse Boys?
“Nou, af en toe baalde mijn vrouw wel eens als ik op een mooie zondagmiddag weer naar Veerse Boys ging. Gelukkig is ze zelf ook actief en wist zodoende ook altijd wel een goede invulling aan de zondagmiddag te geven en bij thuiswedstrijden kwam ze de laatste jaren regelmatig kijken en wat meehelpen in de bestuurskamer. Mijn kinderen zijn er weinig aan tekort gekomen. Zij, Joost (34) en Suzanne (30) waren al volwassen toen ik aan deze klus begon. Ze zijn inmiddels al weer even het huis uit en wonen dus zelfstandig. Mijn vrouw Els is heel flexibel en heeft, net als ik, een vaste baan en is daarnaast ook op verschillende terreinen actief geweest. Momenteel is ze penningmeester van De Handwijzer, een culturele stichting die cursussen organiseert en ze wordt secretaris van de SLOG. Samen zijn we lid van Carnavalsver. “De Faant"

Even terug in de tijd, terug naar je verkiezing tot voorzitter. Jullie hebben destijds met een groepje toch een soort coupe gepleegd bij Veerse Boys?
“Nou, coupe vind ik wel een groot woord, maar in wat meer bedekte termen kwam het daar misschien wel een beetje op neer. Die bewuste omwenteling kwam feitelijk voort vanuit onvrede binnen de jeugdafdeling. Men vond o.a. (daar heb je het weer….!) dat er veel te weinig ruimte was voor nieuwe ideeën en een andere aanpak. Er is daar door jeugdleiders en andere betrokkenen eerst onderling veel over gepraat en daaruit ontstond het initiatief om een aantal mensen binnen en buiten Veerse Boys te benaderen om mee te praten en te denken over hoe Veerse Boys weer nieuw elan gegeven kon worden. Op een gegeven moment werd ik ook benaderd en met een groep van zo’n 6 personen zijn er een aantal gesprekken geweest over de toekomst van Veerse Boys.

Vervolgens werd aan ons gevraagd of wij bereid waren in een nieuw te vormen bestuur zitting te nemen. Ik was meteen geïnteresseerd, maar ik heb er wel meteen de strikte voorwaarde aan verbonden dat er eerst officieel met het bestuur gesproken moest worden en dat het bestuur op de hoogte gebracht moest worden van de ontwikkelingen die gaande waren. Vanuit respect voor wat die mensen jaren voor Veerse Boys gedaan hadden, vond ik (en de anderen overigens ook) dat niet meer dan normaal. Ad Snijders en Paul van den Kieboom zijn toen met het bestuur in gesprek gegaan, maar zonder het gewenste resultaat. Pas toen zijn de leden geïnformeerd over de vorming van een nieuw bestuur dat zich tijdens de algemene ledenvergadering verkiesbaar wilde stellen.

Daarna volgde die bewuste, turbulente Algemene Ledenvergadering van 21 november 1996, waarop de overgrote meerderheid van de ruim 100 aanwezige leden instemde met een bestuurswisseling.

En jij was al op voorhand, binnenskamers, tot voorzitter gebombardeerd?
“Wel nee, joh! Daar was nog met geen woord over gerept, zelfs. Wij werden in feite zelf ook “overvallen” door die grote steun van de vergadering. We hebben, na die stemming, dan ook meteen een schorsing aangevraagd om e.e.a. te bespreken. Daarbij werd ik door de zopas gekozen bestuursleden naar voren geschoven als de nieuwe voorzitter. Zo is het, in grote lijnen, allemaal begonnen.”

Afbeelding: INsanderdenboer-3 - Buiten zijn dagelijkse verplichtingen is schaatsen een hobby van Sander den Boer.

Dus je werd meteen in het diepe gekieperd?
“Zo erg was het nou ook weer niet. Enige ervaring op bestuurlijk gebied had ik namelijk al wel.

Zo ben ik van ’80 t/m ’87 voorzitter van de COR geweest, toch ook niet bepaald een baantje dat je er op een verloren avond even bij doet. En bij Veerse Boys had ik natuurlijk ook al een redelijk verleden. Los van mijn niet al te glansrijke carrière als voetballer in een lager elftal, ben ik er namelijk zo’n tien jaar (van ’75 tot ’85) jeugdsecretaris geweest. En onbewust had ik waarschijnlijk ook de nodige bagage meegekregen van mijn vader die, in de sportieve hoogtijdagen van Veerse Boys, zo’n jaar of tien voorzitter is geweest.”

Hoe voelde het om op de stoelen van Boys-iconen plaats te nemen?
“Ik sta nog steeds achter die stap van toen. Er MOEST iets gebeuren. Maar van de andere kant heeft het me persoonlijk (en ik weet zeker dat dat ook voor de rest gold en geldt) best veel pijn gedaan.

Het is niet niks om een Veerse Boys-man in hart en nieren als John Stassar na 25 (!) jaar voorzitterschap weg te stemmen.

En wat te denken van mensen als Toon Heesters (27 jaar bestuurslid), Ton Kuypers en Piet van Tilburg? Ik vond het trouwens wel van geweldige klasse getuigen dat Toon Heesters, ondanks alles, het nieuwe bestuur op financieel gebied toch wilde blijven bijstaan totdat men ook een nieuwe penningmeester gevonden had!”

Hoe is het contact met die mensen verder verlopen?
“Op de eerste plaats hebben we, uit welgemeend respect, John Stassar tot erelid benoemd en Toon Heesters tot Lid van Verdienste. Verder zijn de contacten niet nauw, maar ze zijn er wel, van tijd tot tijd. Als de oud-bestuursleden bij een wedstrijd of andere gelegenheid aanwezig zijn, zijn ze voor een kopje koffie of iets anders altijd van harte welkom in de bestuurskamer.

De enige die daar tegenwoordig nog regelmatig gebruik van maakt, is Toon Heesters.”

Jullie zijn destijds met heel veel ambitie begonnen. In hoeverre zijn de gestelde doelstellingen bereikt? “Laat ik beginnen met een inderdaad zeer ambitieuze, sportieve doelstelling die we NIET hebben gehaald. We hebben, achteraf bezien, veel te hoog van de toren geblazen met de belofte dat we Veerse Boys wel even naar een hoger sportief plan (toch zeker de 2e klasse) zouden loodsen.

Als je naar vorig seizoen kijkt, zou je zelfs het tegendeel kunnen beweren! We staan momenteel even hoog (of laag, zo je wilt) dan toen we begonnen. Hier geldt dus een gepast: mea culpa!
Maar er zijn, binnen elke vereniging trouwens, meer zaken van belang dan alleen de positie van het eerste team. Daarom durf ik te stellen dat we andere, belangrijke doelen wél hebben bereikt of op z’n minst een grote stap in de goede richting hebben gezet. Ik noem in dit kader o.a. de vergroting van de betrokkenheid van de leden, de opwaardering van de uitstraling naar buiten en de verwezenlijking van een nieuw of beter beleid op velerlei gebied, met name voor wat betreft de jeugd. ”

Afbeelding: INsanderdenboer - Sander den Boer in het midden (donkere jas) op de foto tijdens zijn afscheid als voorzitter van Veerse Boys.

Klinkt allemaal een beetje vaag.
“Nou, laten we eerlijk zijn, er werd destijds op ’t Veer nou niet bepaald enthousiast en positief over de Boys gesproken. Ik zie nu toch een duidelijke imagoverbetering. De grote respons bij sponsorwerving is daar o.a. een duidelijk voorbeeld van. Kijk b.v. naar het aantal reclameborden, de Businessclub, het feit dat al onze teams een eigen kledingsponsor hebben. En wat te denken van onze hoofdsponsors? Jarenlang hebben we de volle steun gekregen van Uniwell BV (tegenwoordig V.P.K. Packaging, dat trouwens gewoon sponsor is gebleven) en vanaf dit seizoen van WSG. Toch niet de kleinste spelers op de lokale markt! Die steun en dat vertrouwen krijg je écht niet op basis van alleen maar mooie praatjes!

We merken als bestuur ook dat we bij besprekingen met o.a. de KNVB en de gemeente niet alleen voor steeds vóller worden aangezien, maar vaak zelfs een voortrekkersrol vervullen.

En wat te denken van de diverse commissies, die op een breed terrein actief zijn en van alles regelen en organiseren voor zowel de jeugd als de ouderen? Ook de communicatie met en informatieverschaffing naar onze leden, via o.a. onze website, het clubblad en De Langstraat, zijn verbeterd en/of aangepast aan deze tijd.

Verder is de jeugdafdeling in de loop der jaren niet alleen flink gegroeid, maar spelen onze selectie jeugdteams inmiddels ook op een hoger niveau. Het aanstellen van een drietal gediplomeerde trainers en het aantrekken van Ad van den Broek als jeugdcoördinator zijn daar zeker debet aan. Ik noem ook de verbetering van de accommodatie. Er is door onze vrijwilligers in de loop der jaren heel wat tot stand gebracht. Zo zijn b.v. de kleedkamers en kantine compleet gerenoveerd. En dan noem ik nog niet eens al die andere zaken die door hen en anderen zijn gerealiseerd.”

CO-02-03-18 - Sander den Boer heeft talloze malen bloemen uitgereikt.

Maar jullie willen toch naar een nieuw sportpark?

“Ja, dat heeft best wel eens een dubbel gevoel gegeven. Van de ene kant dacht je soms: storten wij ons geld niet in een bodemloze put? Maar van de andere kant....stel nou dat dat nieuwe sportpark er helemaal niet komt. Je krijgt daarover immers steeds wisselende informatie en meningsvorming van gemeentewege. De plannen zijn nog te pril en vooral te vaag. Wat als alles gewoon in de prullenmand verdwijnt? Het is dus voor het bestuur vaak hinken op twee gedachten. Heel moeilijk allemaal.

Maar je moet op een gegeven moment toch bepaalde knopen doorhakken in het belang van de HUIDIGE situatie!”

Het voorzitterspad is beslist niet altijd over rozen gegaan. Waaraan denk je met weinig of helemaal géén plezier terug?
“Zeer zeker waren er dieptepunten en soms ook niet bepaald van die kleine. Zo heb ik maar liefst drie degradaties van ons eerste elftal meegemaakt. Eén daarvan was in het seizoen 2005-2006 toen we (met een 10-0 nederlaag!) uit de vierde klasse degradeerden. Kan het nog erger? Ja! Dan verwijs ik naar het grote conflict binnen de selectie dat daaraan vooraf was gegaan. Het is niet niks wanneer, na een aantal wedstrijden, een groep spelers de kont tegen de krib gooit en het eerste elftal vaarwel zegt. Dat hele gebeuren heeft ontzettend aan de overige bestuursleden en mij gevreten. Hoeveel energie is er niet ingestoken om alles toch op de rails te kunnen houden? Avond aan avond is erover gepraat en gediscussieerd. Maar helaas zonder het gewenste resultaat. Toen moesten we verder met veel jonge, nog onervaren spelers. Die degradatie was onvermijdelijk, ondanks het feit dat we, dankzij een sponsor, na de winterstop de ex-profs John Lammers en Jean-Paul van Gastel konden binnenhalen. Dat was op zich best wel een leuke ervaring voor de overgebleven spelers, die de kar moesten trekken. Ze hebben dat overigens met een enorme, bewonderenswaardige werklust gedaan.

Maar, omdat de tijd te kort was, de achterstand groot en John en Jean-Paul bovendien niet altijd van de partij konden zijn, werd het vonnis toch geveld.

CO-74-75-99 - “Kansloos en inspiratieloos van de mat geveegd……..!”

Maar ik heb, sportief gezien, de degradatie van een jaar eerder uit de 3e klasse, met nagenoeg dezelfde spelers erbij, die er later de brui aan zouden geven, als nóg veel pijnlijker ervaren.

Kansloos en inspiratieloos werden we vaak met grote cijfers van de mat geveegd!”

Zijn er, buiten het sportieve deel, nog meer zaken die je écht hebben geraakt?
“Bedoel je in positieve of negatieve zin?”

We beginnen met de negatieve dingen, dan zijn we daar meteen ook vanaf.
“Wat ik me best heb aangetrokken, is dat je op het persoonlijke vlak soms pijnlijke, maar ook onontkoombare beslissingen moest nemen. Beslissingen die niet alleen voor de betrokkene(n), maar ook voor de bestuursleden pijnlijk waren. Dan zijn er jammer genoeg ook leden, die proberen om binnen de vereniging hun eigen koninkrijkje te stichten of die slechts oog hebben voor het belang van hun eigen team. Kijk, zoiets kan natuurlijk niet. Je vormt met z’n allen één vereniging en daarbinnen is voor louter eigen (team) belang geen plaats.

Het is wel eens moeilijk om mensen daarvan te overtuigen. Soms loop je zelfs tegen een muur op. Gelukkig hebben we het hier over uitzonderingen, maar die kosten je soms wel veel tijd en energie, die je liever ergens ander in had willen steken.”

Nooit het bijltje erbij neer willen gooien?
“Misschien ooit, in een opwelling. Ik bedoel, zo’n moment dat je het gevoel hebt, dat men je écht heeft laten zakken. Maar ik heb me, gelukkig, toch telkens weer tijdig kunnen herpakken en de taak weer voortgezet.”

Wat zul je gaan missen?
“De vele contacten, die je zowel binnen als buiten de vereniging hebt opgebouwd. Op de eerste plaats natuurlijk met de bestuursleden en de vrijwilligers, waarmee ik de afgelopen 11 jaar heb mogen samenwerken en die mij als voorzitter hebben gesteund. Ik ben hen daar erg dankbaar voor, want ik weet van mezelf dat ik veeleisend ben en daarin ook best wel eens kan doordrammen.

Verder de goede contacten die er vooral in de laatste jaren zijn ontstaan met de bestuurders van de andere sportverenigingen in onze gemeente. Daarnaast heb ik het altijd erg leuk gevonden om nieuwe sponsors voor de club te werven en daarmee ook een heel goede verstandhouding op te bouwen. Vaak waren die contacten met sponsors ook nog heel leerzaam voor mijn werk als decaan op onze school. Ik liet me namelijk altijd graag informeren over de bedrijven waar ik kwam.

Als vertegenwoordiger van Veerse Boys heb ik ook vele besprekingen gevoerd met de gemeente. Daarbij waren we het lang niet altijd eens en dan kon het er wel eens fel aan toegaan, maar altijd met wederzijds respect en daarom kijk ik ook dáár met plezier op terug. En dan heb je natuurlijk nog de contacten met de KNVB, clubs, scheidsrechters, enz. Kortom, er valt best wel wat weg, maar ik ben ervan overtuigd dat daar snel weer andere leuke dingen voor in de plaats komen.”

Afbeelding: INsanderdenboer-4 - CO-00-01-99 - Vader Jan den Boer heeft ook jaren de voorzitters-hamer gehanteerd.
Weer een Veerse Boys-speler die bloemen in ontvangst mag nemen.

Laten we ’t nu maar over de positieve boeg gooien.
“Als het positieve niet ruimschoots overheerst zou hebben, had ik het natuurlijk geen elf jaar volgehouden. Je zou wel gek zijn, een dief van je eigen levensvreugde feitelijk! Ik ben sowieso een verenigingsmens, heb graag goede contacten, en geniet vooral van de jeugd. Dat laatste is dus niet alleen beroepsgebonden. Hoeveel blije Boykes heb ik in al die jaren niet gefotografeerd en met ze gefeest, nadat ze kampioen geworden waren? Ik denk ook met bijzonder veel genoegen terug aan al die jeugdkampen, speurtochten, de spelletjesmiddagen, voetbalclinics, Open Dagen, etc. Prachtige evenementen, toch!”

En het eerste elftal is natuurlijk ook enkele keren kampioen geworden, laten we dat vooral niet vergeten! “Als voorzitter heb ik gelukkig niet alleen degradaties, maar ook drie kampioenschappen mogen meemaken, ja. Er is in de geschiedenis van Veerse Boys geen decennium geweest, waarin het verdriet van de degradatie of de vreugde om het kampioenschap elkaar zo vaak hebben afgewisseld dan in het laatste.”

Afscheid van Sander den Boer.

Aan welk kampioenschap bewaar je de prettigste herinneringen? “Ze betekenden alle drie veel, laat ik dat voorop stellen. Dat van vorig seizoen (’06 -’07) ligt uiteraard nog het verst in het geheugen, maar staat toch niet bovenaan in mijn “Top Drie”. We kwamen dan wel uit die door iedereen zo vermaledijde 5e klasse (vroeger heette dat nog Brabantse Bond, waarover nogal geringschattend werd gesproken), maar bij persoonlijk overheerste toch meer een gevoel van grote opluchting dan van echte feestvreugde. Zal ik het je nog sterker vertellen? Ik geneerde me a.h.w. om te feesten! Dan hebben we nog het kampioenschap van 2004. Alleen al de datum waarop dat werd behaald, is uniek: 04-04-’04. Hoe kun je het verzinnen! Het leuke daaraan was ook dat het in een feestelijke, doelpuntrijke wedstrijd gebeurde. We wonnen met 6-4 bij DEVO in Bosschenhoofd. De uitslag doet misschien een spannende wedstrijd vermoeden, maar de Boys waren na de rust al snel klaar met de gastheren. Daardoor was praktisch de gehele 2e helft één groot feest, dat door enkele honderden, in geelzwart uitgedoste Faanten werd gevierd. Met twee dubbeldeksbussen en talrijke auto’s waren ze afgereisd. Een werkelijk prachtige happening! Ook het onthaal op de Maasdijk, door Koninklijke Harmonie De Eendracht, was geweldig.”

Afbeelding: INsanderdenboer-5 - Sander den Boer en Ben de Meijer schudden elkaar de hand.

En de allermooiste titel? “Dat lijkt me dan wel duidelijk. Die van het seizoen 2001-2002, natuurlijk. En dat om twee redenen. Het kampioenschap viel zowat gelijktijdig met de festiviteiten rondom ons 75-jarig bestaan.

Welk cadeau is er dan nog mooier? Daar kwam nog bij dat het een totaal onverwacht kampioenschap was. Bij het ingaan van laatste speeldag had Fluks uit Dordrecht twee punten voorsprong op ons.

We moesten allebei thuis, zij tegen Baardwijk, wij tegen Leerdam Sport. Wij wonnen met 3-1…….en toen kwam dat telefoontje uit Dordrecht: Baardwijk had met 0-1 gewonnen! ONGELOOFLIJK!

Op de terugreis naar Waalwijk zijn die gasten uit “Bork” nog een poos bij ons in de kantine op visite geweest. Dat feest, die spontane vreugde, iedereen was eigenlijk door het dolle heen.

Werkelijk grandioos!

Waren er ook andere hoogtepunten dan alleen op het sportieve vlak? “Gelukkig wel, ja. Heel veel zelfs. Het geeft je een fijn gevoel, wanneer je mensen in het zonnetje mag zetten bij b.v. een jubileum, een mijlpaal of zelfs bij een afscheid. Waar ik persoonlijk met de meeste genoegens aan terugdenk, zijn toch wel de festiviteiten rondom het 75-jarig bestaan van onze vereniging. Vooral de “Veerse Boys Show” was in één woord grandioos. Daarin heeft de vereniging echt laten zien gróót te kunnen zijn! In één adem noem ik verder ook het “Benefietconcert” ten bate van ’t Overstapje. Al die Veerse artiesten, die net als bij het 75-jarig jubileum , geheel belangeloos optraden voor een massaal opgekomen publiek! Dan geniet je met volle teugen.

Geweldige momenten!”

De toekomst van Veerse Boys?
“Ik hoop dat het bestuur de ingezette lijn van het verder doorontwikkelen van de vereniging zal voortzetten. Ik heb daar alle vertrouwen in. De club is financieel gezond en er liggen beleidsplannen klaar op divers gebied. Daarop kan het huidige bestuur verder borduren. Persoonlijk hoop ik vooral dat men blijft werken aan een steeds betere uitstraling en dat de contacten met onze sponsors op een goed niveau blijven.
Evengoed zie ik de toekomst op sportief gebied met een gerust hart tegemoet. Er komt immers een goede lichting jeugdspelers aan. Het zou mooi zijn, als Veerse Boys daarmee, stap voor stap, tree na tree naar boven zou kunnen komen. Het spelen in een hogere klasse is ook belangrijk voor het behoud van de meer getalenteerde spelers. Die zullen dan minder snel naar een andere vereniging, die op een hoger niveau speelt, overstappen. Misschien kan er in de toekomst nog meer geld vrijgemaakt worden voor goede, gediplomeerde trainers. Die hebben we nu bij de A-, B- en C-jeugd. Eigenlijk zou dat ook mogelijk moeten zijn bij de D- en E-pupillen. Ik weet het, het moet financieel allemaal haalbaar zijn, maar daarnaast is het ook nog eens moeilijk om ze aan te trekken. Want, zo dik zijn ze niet gezaaid. In dit kader zou het daarom mooi zijn, wanneer b.v. oud-voetballers een trainingsopleiding gaan volgen. Veerse Boys kan daar alleen maar garen bij spinnen! Tot slot hoop ik voor Veerse Boys echt dat er een nieuwe accommodatie gaat komen. We zijn daar eigenlijk al vanaf 2000 mee bezig. Onze huidige behuizing is echt niet meer van deze tijd, kost ontzettend veel geld aan steeds terugkerend onderhoud en ik ben er ook van overtuigd dat een nieuwe, moderne accommodatie nog veel meer jeugd aan het sporten zal krijgen. Ik vind ook dat de gemeente de morele plicht heeft om te zorgen dat er voor alle sportclubs een accommodatie komt, die uitnodigt om te gaan sporten.

Gezien enkele ingezonden stukken in De Langstraat is dat inzicht helaas nog niet bij al onze politieke bestuurders doorgedrongen!”

Tot slot. Is jouw rol bij Veerse Boys helemaal uitgespeeld?
“Officieel wel, natuurlijk. Die keuze is nu eenmaal gemaakt en ook beargumenteerd.

Maar ik zal natuurlijk wel altijd supporter blijven en zoveel mogelijk wedstrijden blijven volgen.

Ook bij de jeugd, want nogmaals: daar ligt toch wel mijn hart.
Verder heb ik aangegeven nog wel bepaalde activiteiten te willen blijven doen. Ik denk daarbij aan de wekelijkse verslagen en mededelingen in De Langstraat, het ondersteunen van onze website, iets in de PR-sfeer. Het nieuwe bestuur weet daarvan. Ze kunnen altijd een beroep op me doen. Alleen zal de invulling ervan nu wat vrijblijvender zijn. Ik ben per slot van rekening afgetreden.”

Uit de: Tribune december 2007

Interview: Ad Soeters

Bronnen, noten en/of referenties

Digitalisering en Wiki opmaak: Terry van Erp

raamsdonkshistorie.nl