Brontekst bekijken van Bourgondische Nederlanden

Bourgondische Nederlanden, of "landen van herwaarts over", is een verzamelnaam voor de Nederlandse gewesten onder het bestuur van het Bourgondische huis, later Habsburgse huis en na Karel V de Spaanse tak daarvan. Na de afzwering van Philips II door de gewesten in het noorden werden de trouw gebleven gewesten meestal aangeduid als de Zuidelijke Nederlanden. De opeenvolgende vorsten hebben op wisselende plaatsen munten laten slaan (zie de tabel bij de afbeeldingen).

De Bourgondische hertogen en hun opvolgers na 1477 hebben tot aan het einde van de 18<sup>e</sup> eeuw op de munten de titel en het wapen van het hertogdom Bourgondië gevoerd, hoewel het hertogdom reeds in 1477 definitief aan Frankrijk verloren ging.

In 1433 maakte [[Philips de Goede]] een begin met een uniforme Bourgondische muntslag voor Brabant, Vlaanderen, Henegouwen en Holland (Holland, graafschap). In deze vier landen werden munten van hetzelfde uiterlijk, gewicht en gehalte geslagen vierlander. Alleen voor de kleinste denominaties bleven er onderlinge verschillen. Aan de vroegere gewestelijke zelfstandigheid herinnerden nog slechts de per gewest verschillende titulatuur van de vorst en de aan een munthuis verbonden munttekens.

De Vlaamse groot werd bij de unificatie als Bourgondische groot de basis van het nieuwe geldstelsel.

Na 1433 werden ook regelingen betreffende de muntomloop uniform voor alle gewesten getroffen.

Met de Staten-Generaal werd over de te voeren muntpolitiek overleg gepleegd. Alleen voor het afgelegen [[Luxemburg]] bleven lang aparte regels gelden.

Andere bovengewestelijke organen als de rekenkamers en de Raad van Financiën kregen eveneens een taak op muntgebied. De controle op de munthuizen werd gecentraliseerd in een college van Raden en Generaalmeesters van de Munt.

Dit gecentraliseerde beheer van het muntwezen bleef bestaan tot de opstand in de Noordelijke provincies en tot het eind van de 18<sup>e</sup> eeuw in de Zuidelijke Nederlanden.
<hr>
{{Infobox historisch land
| Naam in Landstaal    =Bourgondische Nederlanden
| Status               =[[Personele unie]] van [[leen (feodalisme)|lenen]] in het [[Heilige Roomse Rijk]] en [[koninkrijk Frankrijk]]
| Voor1                =Graafschap Vlaanderen
| Vlag_Voor1           =Generieke vlag van Vlaanderen.svg
| Voor2                =Graafschap Henegouwen
| Vlag_Voor2           =Die greue van Henegouwen II.svg
| Voor3                =Hertogdom Luxemburg
| Vlag_Voor3           =Civil Ensign of Luxembourg.svg
| Voor5                =Hertogdom Gelre
| Vlag_Voor5           =Gelre Gulik coat of arms.svg
| Voor6                =Graafschap Namen
| Vlag_Voor6           =Arms of Namur.svg
| Voor7                =Hertogdom Brabant
| Vlag_Voor7           =Banner of the Duchy of Brabant.svg
| Voor8                =Graafschap Holland
| Vlag_Voor8           =Wapen graafschap Holland.svg
| Voor9                =Sticht Utrecht
| Vlag_Voor9           =Flag of the prince-bishopric of Utrecht.svg
| Voor10                =Prinsbisdom Luik
| Vlag_Voor10           =LuikVlag.svg
| Voor11                =Heerlijkheid Mechelen
| Vlag_Voor11           =Escudo de Malinas 1581.svg
| Voor12                =Markgraafschap Antwerpen
| Vlag_Voor12           =Blason be Marquisat d Anvers.svg
| Voor13                =Graafschap Zeeland
| Vlag_Voor13           =Zeeland provinciewapen oud.svg
| Voor14                =Hertogdom Limburg
| Vlag_Voor14           =Limburg New Arms.svg
| Voor15                =Graafschap Boulogne
| Vlag_Voor15           =Blason Courtenay.svg
| Voor16                =Heerlijkheid Friesland
| Vlag_Voor16           =Friesland (kleine wapen).svg
| Voor17                =Graafschap Zutphen
| Vlag_Voor17           =Graafschap zutphen.svg
| Voor18                =Graafschap Saint-Pol
| Vlag_Voor18           =Blason_famille_fr_Luxembourg.svg
| Voor19                =Picardië
| Vlag_Voor19           =Flag of Picardie.svg
| Na1                  =Geschiedenis van de Habsburgse Nederlanden (1482-1556)
| Vlag_Na1             =Flag of the Low Countries.svg
| Na2                  =
| Vlag_Na2             =
| Jaar van ontstaan    =1384
| Jaar van afloop      =1482
| Vlag                 =[[Bestand:Banner of the Burgundian Cross of Burgundy.svg|125px|rand|Vlag]]
| Vlagartikel          =Bourgondisch kruis
| Wapen                =[[Bestand:Cross of Burgundy-Gules and Link.svg|100px|Wapen]]
| Wapenartikel         =Bourgondisch kruis
| Leus                 =
| Kaart                =Karte Haus Burgund 4.png
| Kaartjaar            =Kaart van Bourgondië in 1477
| Hoofdstad            =
| Oppervlakte          =
| Bevolking            =
| Munteenheid          =
| Nationale feestdag   =
| Volkslied            =
| Talen                =[[Diets]]/[[Oudnederlands]], [[Waals]], [[Luxemburgs]], [[Frans]] (elite)
| Religie              =[[Rooms-katholicisme]]
| Regeringsvorm        =[[Monarchie]]
| Staatshoofd          =de facto: [[landsheer]]
| Plv. Staatshoofd     =[[kanselier (historisch)|kanselier]]
| Regeringsleider      =
| Legislatuur          =
| Dynastie             =[[Bourgondische hertogen|Huis Bourgondië]]
}}
{{Zijbalk geschiedenis van de Nederlanden}}
[[Bestand:Karte Haus Burgund 5.png|miniatuur|De verdeling van de Bourgondische erfenis tussen Frankrijk en Habsburg tot 1493]]

De '''Bourgondische Nederlanden''' of '''Bourgondische tijd''' is de periode tussen 1384 en 1482, waarin een steeds groter deel van de [[Lage Landen (staatkunde)|Lage Landen]] werd geregeerd door de [[Huis Valois-Bourgondië|hertogen van Bourgondië]]. Binnen hun [[Bourgondische rijk]], dat zelf deels tot het [[Heilig Roomse Rijk]] en deels tot het [[koninkrijk Frankrijk]] behoorde, voegden zij deze verschillende gebieden bijeen tot een staatkundig verband dat verder ging dan een [[personele unie]] en dat voor het eerst centrale instellingen kreeg. 

Deze periode begon met het aantreden van hertog [[Filips de Stoute]] als graaf van [[graafschap Vlaanderen|Vlaanderen]] en [[Graafschap Artesië|Artesië]], en liep tot het overlijden van hertogin [[Maria van Bourgondië (1457-1482)|Maria van Bourgondië]] in 1482, toen het Bourgondische rijk verloren ging en de Lage Landen door erfenis onder het bestuur van de [[Habsburgse monarchie]] kwamen.

In de 15e eeuw was het gebruikelijk om de laaglandelijke gewesten waar de hertog van Bourgondië regeerde en gewoonlijk verbleef, aan te duiden met ''les pays de par-deçà'' of ''de landen van herwaarts over''. Het eigenlijke Bourgondië werd aangeduid met ''les pays de par-delà'' of ''de landen van derwaarts over'' (zie ook [[Benamingen van de Lage Landen]]). Vanaf de heerschappij van het [[Huis Habsburg]] in 1482 worden de Bourgondische Nederlanden de [[Habsburgse Nederlanden]] genoemd.

==Geschiedenis==
Als begin van de Bourgondische Nederlanden geldt het jaar 1384, toen de Vlaamse graaf [[Lodewijk van Male]] overleed en zijn schoonzoon [[Filips de Stoute]] [[Iure uxoris|graaf-gemaal]] werd van [[graafschap Vlaanderen|Vlaanderen]] en [[Graafschap Artesië|Artesië]]. Deze prins uit de Franse koninklijke dynastie van het [[huis Valois]], tevens hertog van Bourgondië, was in 1369 getrouwd met de vermoedelijke erfgename [[Margaretha van Male]] en had zijn heerschappij grondig voorbereid. Zijn vader was koning [[Jan II van Frankrijk]] en zijn oudere broer besteeg in 1364 de troon als koning [[Karel V van Frankrijk|Karel V ''de Wijze'']]. 

Vooral de kleinzoon van Filips de Stoute, hertog [[Filips de Goede]] (1396-1467) wist, na de moord op zijn vader [[Jan I van Bourgondië|Jan zonder Vrees]] in [[1419]], meerdere gewesten te verwerven, meestal op vreedzame manier door middel van huwelijk, erfenis of afkoop:
* In [[1421]] het graafschap [[Graafschap Namen|Namen]] door aankoop van [[Jan IV van Brabant]]
* In [[1430]] de hertogdommen [[Hertogdom Brabant|Brabant]] en [[Hertogdom Limburg|Limburg]] (met de [[Landen van Overmaas]]) na de dood van [[Filips van Saint-Pol]] door een besluit van de [[Staten van Brabant]]
* In [[1433]] de graafschappen [[Graafschap Holland|Holland]], [[Graafschap Zeeland|Zeeland]] en [[Graafschap Henegouwen|Henegouwen]] na afstand door [[Jacoba van Beieren]], dochter van graaf [[Willem VI van Holland|Willem VI]], met de zogeheten [[Zoen van Delft]]
* In [[1432]] de heerlijkheid [[West-Friesland (regio)|West-Friesland]], verbonden aan het Graafschap Holland
* In [[1443]] het hertogdom [[Hertogdom Luxemburg|Luxemburg]] na de dood van zijn kinderloze nicht [[Elisabeth van Görlitz]]

Filips de Goede verzekerde zich bovendien van de controle over de prinsbisdommen [[Prinsbisdom Luik|Luik]], [[prinsbisdom Utrecht|Utrecht]] en [[Kamerijk en het Kamerijkse|Kamerijk]]. Daarom gaf humanist en historicus [[Justus Lipsius]] hem later het [[epitheton]]: ''Conditor Belgii''.

In 1430 stichtte Filips de Goede de exclusieve [[Orde van het Gulden Vlies]] om daarmee zijn dynastie nog meer aanzien te verlenen. Enkele symbolen van deze orde, met name het [[Bourgondisch kruis]] en de [[vuurslag]], zouden ook staatkundige symbolen van de Bourgondische en later de [[Habsburgse Nederlanden]] worden.

=== Voorgeschiedenis ===
Bourgondië, waar zich in de 1e eeuw de [[Lijst van Keltische stammen|Keltische]] [[Aedui]] ophielden, was in 407 reeds als [[koninkrijk Bourgondië]] gesticht, en werd vroeg in de geschiedenis een zelfstandig gebied van het [[koninkrijk Frankrijk]]. In 880 was het noordwestelijk deel het [[hertogdom Bourgondië]] geworden, vergelijkbaar met het latere [[hertogdom Brabant]] of het [[prinsbisdom Luik]]. In 1032 schonk [[Hendrik I van Frankrijk]] bij gebrek aan erfopvolgers de hertogstitel aan zijn broer [[Robert I van Bourgondië|Robert I Capet]]. Toen in 1361 ook diens erfopvolgingslijn eindigde, begunstigde de koning van Frankrijk van het huis van Valois [[Jan II van Frankrijk|Jan II]], zijn jongste zoon [[Filips de Stoute]] met deze titel. Na al zijn vruchteloze pogingen om het rijke Vlaanderen bij Frankrijk in te lijven liet hij Filips in 1369 huwen met [[Margaretha van Male]], de enige dochter en erfgename van de graaf van Vlaanderen. In ruil deed hij afstand van [[Frans-Vlaanderen]].

Dit was het begin van een bewuste politiek van uitbreiding die zou leiden tot de uiteindelijke vorming van het [[Bourgondische rijk]], hetzij door huwelijkspolitiek, hetzij door veroveringsoorlogen, hetzij als aankoop. Via zijn echtgenote was Filips nu alvast mede-erfgenaam van het rijke Vlaanderen, in die dagen het welvarendste gebied in [[Europa (werelddeel)|Europa]].

[[Bestand:Etat bourguignon Philippe le Bon Fr.png|miniatuur|300px|Het Bourgondische rijk onder Filips de Goede]]

=== Onder Filips de Stoute (1384-1404) ===
Toen in 1384 de graaf van Vlaanderen overleed, verwierf Bourgondië onder [[Filips de Stoute]] naast het [[graafschap Vlaanderen]] (met inbegrip van [[graafschap Artesië]], en ook [[markgraafschap Antwerpen]] en de [[heerlijkheid Mechelen]]), ook [[Graafschap Nevers|Nevers]] en [[Graafschap Rethel|Rethel]] en uiteraard het vrijgraafschap Bourgondië ([[Franche-Comté]]). Hiermee was de basis gelegd voor een machtige bufferstaat tussen [[Koninkrijk Frankrijk|Frankrijk]] en het [[Heilige Roomse Rijk]]: een Bourgondisch rijk dat zich van Midden-Frankrijk tot aan de Noordzee uitstrekte. Want Filips wist op verscheidene manieren zijn gezag nog verder uit te breiden over de aangrenzende gewesten. In 1385 werd het [[Dubbelhuwelijk van Kamerijk]] gesloten van zijn kinderen [[Margaretha van Bourgondië (1374-1441)|Margaretha van Bourgondië]] en [[Jan I van Bourgondië|Jan zonder Vrees]] met respectievelijk graaf [[Willem VI van Holland]] en [[Margaretha van Beieren (1363-1423)|Margaretha van Beieren]], de kinderen van [[Albrecht van Beieren (1336-1404)|Albrecht van Beieren]] (r. 1389-1404), graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen.

In 1386 richtte Filips in [[Rijsel]] een Raadkamer op die de financiële en juridische aangelegenheden van Vlaanderen, Artesië, Antwerpen en Mechelen behandelde. Al snel verzelfstandigden zich hieruit de [[Raad van Vlaanderen]] en de [[Rekenkamer van Vlaanderen]]. Hij gaf hiermee een eerste aanzet tot [[Centralisme|gecentraliseerd bestuur]].

In 1390 wist hij de kinderloze hertogin [[Johanna van Brabant]] (r. 1355-1406) ertoe te bewegen het erfenisrecht over haar hertogdom af te staan aan haar nicht (''en Filips echtgenote'') Margaretha van Male. De [[Staten van Brabant]] namen met deze overeenkomst geen genoegen, maar aanvaardden in 1401 dat Filips' tweede zoon [[Anton van Bourgondië (1384-1415)|Anton van Bourgondië]] als opvolger van Johanna werd aangesteld. Ze stemden hierin toe op voorwaarde dat Antwerpen en Mechelen weer bij Brabant werden gevoegd. In hetzelfde jaar kocht Filips ook nog het [[graafschap Charolais]]. Hij overleed in 1404.

=== Onder Jan zonder Vrees (1404-1419) ===
[[Jan I van Bourgondië]] volgde als oudste zoon zijn vader op. Net als bij deze laatste was zijn beleid voornamelijk op Frankrijk gericht, op de [[Burgeroorlog tussen Armagnacs en Bourguignons|machtsstrijd tussen Armagnacs en Bourguignon]], al had hij enig [[Diets]] geleerd. Slechts zelden greep hij in de [[Lage Landen]] in. 

Bij een conflict waarin de zeventienjarige elect-bisschop van Luik, [[Jan van Beieren]], door zijn onderdanen bedreigd werd, kwam Jan zonder Vrees samen met de broer van Jan, [[Willem VI van Holland|Willem IV, de graaf van Henegouwen]], gewapend tussen. In 1408 versloeg hij in de [[Slag bij Othée]] het Luikse opstandelingenleger van 50.000 man en verwierf daar zijn bijnaam. In 1409 legde hij na een [[Opstanden in Vlaanderen#1379-1453|oproer in Brugge]] de stad het [[Calfvel (Brugge)|Calfvel]] op, waarmee hij de macht van de [[Gilde (beroepsgroep)|ambacht]]en beperkte. 

Zijn jongste broer [[Anton van Bourgondië (1384-1415)|Antoon van Bourgondië]] was in 1406 hertog van Brabant geworden en organiseerde het bestuur over dit hertogdom naar Frans-Bourgondisch model. Er werd een Rekenkamer en een Raadkamer te [[Vilvoorde]] opgericht en een [[Lijst van kanseliers van het hertogdom Brabant|kanselier van Brabant]] aangesteld. Aanvankelijk stuitten deze instellingen op verzet van de steden [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]], [[Brussel (stad)|Brussel]] en [['s-Hertogenbosch]], die enkele van hun privileges aangetast zagen. Maar Anton bleef ten slotte steeds de Brabantse belangen verdedigen en wist de oude band van het hertogdom met het Duitse Rijk te verzwakken. De Franse politiek bleef echter de aandacht van de Bourgondische vorsten opeisen en Anton sneuvelde in 1415 in de [[slag bij Azincourt]].

[[Jacoba van Beieren]], kleindochter van Filips de Stoute en Margaretha van Male, en [[kroonprinses]] van Frankrijk, volgde na de dood van de [[Dauphin (kroonprins)|dauphin]] in 1417 haar kort daarna overleden vader op en werd gravin van Holland, Zeeland en Henegouwen. Zij kreeg te maken met de veroveringsdrang van [[Jan VI van Beieren]], de Luikse prins-bisschop, die eveneens aanspraak maakte op haar erfenis. Daarop zocht zij de steun van haar oom Jan zonder Vrees, wat aanleiding gaf tot de [[Hoekse en Kabeljauwse twisten]]. Door een huwelijk met [[Jan IV van Brabant]] kon zij Brabant en Limburg met haar gebied verenigen, buiten Bourgondië.

In 1419 werd haar Bourgondische beschermer Jan zonder Vrees om het leven gebracht op de brug van Monterau, toen deze daar een poging ondernam om met de nieuwe dauphin [[Karel VII van Frankrijk]] tot verzoening te komen.

=== Onder Filips de Goede (1419-1467) ===
De opvolgende hertog van Bourgondië, [[Filips de Goede]], is door [[Justus Lipsius]] ''conditor Belgii'' genoemd, dat wil zeggen 'eenmaker van de Nederlanden'. Hij bracht de [[Lage Landen]] bij elkaar. In 1421 kocht Filips het [[graafschap Namen]] van de met schulden beladen laatste graaf ervan, [[Jan III van Namen|Jan III]], en nam het in 1429 in bezit. In 1428 werd na heel wat getouwtrek de jonge gravin [[Jacoba van Beieren]] door het [[verdrag van Delft]] gedwongen Filips als [[Ruwaard (titel)|ruwaard]] te erkennen en als erfgenaam van haar gebieden, Henegouwen, Holland, Zeeland en West-Friesland.

[[Bestand:15th-century painters - Surrender of the Burghers of Ghent in 1453 - WGA15789.jpg|miniatuur|Na de nederlaag bij de slag van Gavere in 1453 moesten de Gentenaars Filips de Goede om vergiffenis smeken, in hun hemd, op hun knieën en in het Frans.]]

Met het [[Vrede van Atrecht (1435)|Verdrag van Atrecht]] eindigde officieel de oorlog tussen de hertog en de Franse koning en deze schonk hem de [[Picardië|Picardische]] steden aan de [[Somme (rivier)|Somme]] en ontsloeg hem van alle [[manschap]] over zijn Franse lenen, waardoor voor het eerst sedert 843 Vlaanderen en Artesië vrij werden van Franse [[suzereiniteit]]. De Engelse koning voelde zich door dit verdrag aan de kant geschoven en legde uit wrok alle Vlaamse schepen in de Engelse havens aan de ketting.

De machtige steden kwamen geregeld in opstand tegen de centralisatiepolitiek en de aantasting van hun privileges. De [[Brugse Opstand (1437)]] was bovendien gericht tegen de anti-Engelse politiek van de vorst, die de lakenindustrie en de handel in het gedrang bracht. Filips besloot tot een [[Beleg van Brugge (1437)|belegering]] en tot het onttrekken van het [[Brugse Vrije]] aan de bevoegdheid van de stad. Pas in 1439 sloot Filips de Goede weer vrede met de Engelse koning, zodat de handelsbetrekkingen werden hersteld en de lakennijverheid weer opbloeide.

Ook het eens zo machtige Gent, waar de lakenindustrie in verval was, kwam [[Gentse Opstand (1449-1453)|in opstand]] tegen de hertog, vanwege de vaste zoutbelasting. De Gentenaren hadden getracht hun positie te handhaven door privileges, en door onderdrukking van het platteland. Maar ze lieten zich bij hun opstand buiten de muren lokken en werden in 1453 tussen [[Slag bij Gavere|Gavere en Semmerzake]] letterlijk afgeslacht. Als boete verloren de ambachten met de [[Vrede van Gavere]] hun politieke macht en de stad haar zeggenschap over de ommelanden. Ook de macht van Luik werd gebroken door de Bourgondische hertogen (1465), evenals die van [[Dinant]], dat werd bestormd en vreselijk verwoest in de [[Luiks-Bourgondische Oorlogen]]. Op die manier vestigde Filips overal zijn gezag. Als machtigste vorst van zijn tijd werd hij de "Grote Hertog van het Westen" genoemd.

Reeds tegen 1451 omvatte het Bourgondische gebied al de [[Lage Landen]] met uitzondering van [[Friezen|Friesland]], [[Hertogdom Gelre|Gelre]], het [[prinsbisdom Luik|Luik]] en [[Sticht Utrecht|Utrecht]]. Maar Filips liet familieleden tot bisschop benoemen. Gelre en Utrecht waren toen al [[vazal]]len, en ook [[Hertogdom Luxemburg|Luxemburg]] kwam onder Bourgondische controle, toen de kinderloze hertogin [[Elisabeth van Goerlitz]] haar hertogdom aan Filips verpandde. Zo ook een deel van [[Opper-Lotharingen|Lotharingen]]. In 1465 werd hij, nadat de oproerige Luikenaren een [[Slag bij Montenaken|nederlaag bij Montenaken]] hadden geleden, [[momboor]] (erfvoogd voor het leven) van het prinsbisdom.

De Bourgondische hertogen waren nu op het toppunt van hun macht. In de periode 1429-1473 kwamen Namen, Brabant-Limburg, Picardië, Luxemburg en Gelre bij hun gebieden en ging de droom van Filips de Stoute om de Lage Landen in een Bourgondisch rijk te verenigen postuum grotendeels in vervulling.

=== Onder Karel de Stoute (1467-1477) ===
[[Karel de Stoute]] ''(Charles le Téméraire)'' droomde van een bufferstaat tussen [[Frankrijk]] en [[Duitsland]] door de [[Benamingen van de Lage Landen#Landen van herwaarts over|landen van Herwaarts over]] met de [[landen van Derwaarts]] te verenigen. Hij streefde er tevens naar om van de [[Lijst van Rooms-Duitse koningen en keizers|Duitse keizer]] de koningstitel te bekomen. Door een ambitieuze expansiepolitiek te voeren en daarbij vaak opvliegend en impulsief te werk te gaan, bracht hij het bestaan van zijn rijk in gevaar. 

Eerst trad hij op als regent voor zijn zieke vader Filips de Goede. In 1461 had deze de aantredende Franse koning [[Lodewijk XI]] de Sommesteden laten terugkopen, maar Karel sloot als regent een alliantie met kroonvazallen van de ''[[Ligue du Bien Public]]'' en versloeg de koning, die in de [[Vrede van Conflans]] (1465) de Sommesteden weer kwijt raakte. Lodewijk XI hitste Luik tegen hem op, maar in de [[Luikse Oorlogen]] versloeg Karel in 1467 de gemeentenaren in de [[Slag bij Brustem]]. Vervolgens trok hij tegen de stad zelf op, liet de wallen slopen en schafte de privileges af. De ''Cité Ardente'' hernam echter de strijd na beloofde hulp van Lodewijk. Maar Karel wist de koning te dwingen samen met hem tegen de stad op te rukken. Na de wanhoopsaanval van de [[600 Franchimontezen]] werd de hele stad verwoest. Duizenden werden afgeslacht, en het prinsbisdom werd bij de staten van de hertog ingelijfd. Door zijn ingrijpen in de [[Gelderse Oorlogen|Gelderse twisten]] in 1473 kon hij ook dat hertogdom en het [[graafschap Zutphen]] inlijven.

Karel kocht gebieden in de [[Elzas]] en probeerde zijn noordelijke en de zuidelijke gebieden territoriaal te verbinden. Dit leidde tot de [[Bourgondische Oorlogen]] tegen [[Opper-Lotharingen|Lotharingen]] en de [[Oude Eedgenootschap|Zwitserse confederatie]]. Hij veroverde Lotharingen en wilde het in zijn vroegere staat herstellen om er koning van te worden, maar in 1477 werd zijn verzwakte leger door de Zwitsers in Murten en Granson verslagen. In de [[Slag bij Nancy]] sneuvelde de ambitieuze vorst zelf, toen hij [[Oude Eedgenootschap|Zwitserland]] poogde in te palmen.

=== Onder Maria van Bourgondië (1477-1482) ===
[[Bestand:Mary of burgundy pocher.jpg|miniatuur|left|[[Maria van Bourgondië (hertogin)|Maria van Bourgondië]] was hertogin van Bourgondië van 1477 tot 1482]]

Na de plotse dood van Karel de Stoute sloeg [[Lodewijk XI van Frankrijk]] bliksemsnel toe. De Fransen bezetten het kernland van Bourgondië, Franche-Comté en Charolais, en rukten op in Picardië en Artesië. De Sommesteden openden de poorten voor het oprukkende leger, al bood Artesië hardnekkige weerstand. De koning probeerde tevens zijn zoon en [[dauphin (kroonprins)|dauphin]] Charles te laten huwen met [[Maria van Bourgondië (hertogin)|Maria van Bourgondië]], de eenentwintigjarige dochter van Karel de Stoute.

Zij was niet in de gelegenheid de aanval van de Franse koning het hoofd te bieden, aangezien het leger van haar vader vernietigd was, en er in de steden in de Nederlanden opstanden waren uitgebroken. Terwijl ze het [[Groot Privilege]] toestond, zocht ze redding bij keizer [[Keizer_Frederik_III_(1415-1493)|Frederik III]]. Diens zoon, [[Maximiliaan I van Oostenrijk|Maximiliaan van Habsburg]], huwde op 18 augustus 1477 met Maria, nadat zij haar verloofde daartoe zelf had aangeschreven. Maximiliaan werd als een bevrijder verwelkomd, al liet men in het huwelijkscontract opnemen dat hij geen aanspraak op de Bourgondische erfenis kon maken indien er uit het huwelijk kinderen werden geboren.<ref>Jelle Haemers, ''"Ende hevet tvolc goede cause jeghens hemlieden te rysene". Stedelijke opstanden en staatsvorming in het graafschap Vlaanderen (1477-1492)'', doctoraal proefschrift, Universiteit Gent, 2006, [https://biblio.ugent.be/publication/8686738/file/8686741.pdf vol. 2], p. 343. [https://web.archive.org/web/20220722065444/https://biblio.ugent.be/publication/8686738/file/8686741.pdf Gearchiveerd] op 22 juli 2022.</ref> 

Dankzij het huwelijk zond de keizer een leger om Lodewijk XI te verdrijven. De steden waren zich bewust geworden van het Franse gevaar, toen de koning met veel geweld Doornik bezette en Terwaan en Atrecht innam. Zij steunden de hertogin in haar strijd tegen Frankrijk, waardoor de Franse veroveringen beperkt bleven tot Bourgondië en Picardië. In ruil voor hun steun hadden de steden verregaande privileges afgedwongen. Brugge kreeg het Vrije terug en ook de gewesten Brabant, Holland en Zeeland wisten belangrijke gunstige [[Charter (hedendaags)|charter]]s te krijgen. Het [[particularisme]] had opnieuw de kop opgestoken.

Maria stierf plotseling in 1482 door een jachtongeval en liet twee kinderen achter, [[Filips I van Castilië|Filips de Schone]] en [[Margaretha van Oostenrijk (1480-1530)|Margaretha van Oostenrijk]]. Haar weduwnaar Maximiliaan eiste het regentschap op, lokte hiermee een [[Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan|jarenlange opstand]] uit, maar haalde uiteindelijk zijn slag thuis. Voortaan zouden de Nederlanden een deel zijn van het grote Habsburgse Rijk.

===Het einde van het hertogdom===
[[Bestand:Maître de la Légende de Sainte Marie-Madeleine, Sainte Marie-Madeleine (15–16ème siècle).jpg|miniatuur|Hertogin Maria van Bourgondië, vorstin van de Lage Landen, laatste Bourgondische hertogin, in 1482 verongelukt (25 jaar)]]

Op 5 januari 1477 sneuvelde hertog Karel de Stoute in de [[Slag bij Nancy]] tegen Lotharingen en Zwitserland. [[Koninkrijk Frankrijk|Frankrijk]] maakte van de gelegenheid gebruik om grote delen van het rijk, waaronder Bourgondië zelf, in te lijven naar aanleiding van de [[Bourgondische Successieoorlog]], die gepaard ging met inlandse troebelen, zoals de opstand van steden en de [[Gelderse Onafhankelijkheidsoorlog]]. Toen [[Maria van Bourgondië (1457-1482)|Maria van Bourgondië]] erfgename van de Lage Landen was, werd haar hand door velen gezocht. De Franse koning [[Lodewijk XI van Frankrijk|Lodewijk XI]] ijverde voor een huwelijk met zijn zoon Karel. Maar op 19 augustus 1477 trouwde Maria met [[Maximiliaan I van Oostenrijk]]. Hierdoor kwamen de overgebleven Bourgondische gebieden onder de controle van het [[Huis Habsburg]].

Maria van Bourgondië overleed in [[1482]] en werd opgevolgd door haar zoon [[Filips I van Castilië|Filips de Schone]] (1478-1506). Omdat hij nog minderjarig was, trad zijn vader [[Maximiliaan I van Oostenrijk]] op als regent. In de [[Vrede van Senlis]] in 1493 werd het verlies [[Picardië]] en het [[hertogdom Bourgondië]] bevestigd en keerden het [[graafschap Artesië]] en het [[Vrijgraafschap Bourgondië]] terug naar het Bourgondische Rijk. Bij zijn meerderjarigverklaring in [[1494]] nam Filips zelf het bewind in handen.  

Filips de Schone en zijn zoon [[keizer Karel V|Karel V]] maakten nog geruime tijd aanspraak op het hertogdom en bleven daarom de titel 'hertog van Bourgondië' voeren. De Franse koning wist Filips bij het [[Verdrag van Parijs (1498)|Verdrag van Parijs]] van 1498 ertoe te dwingen afstand te doen van deze aanspraken en Karel V deed dat op zijn beurt bij de [[Damesvrede van Kamerijk]] in 1529.

Bourgondië zelf bleef in naam nog voortbestaan, zoals vroeger Lotharingen, maar zou geen belangrijke rol meer spelen. Het werd gereduceerd tot een [[Provincies van Frankrijk|Franse provincie]], de huidige regio [[Bourgondië (regio)|Bourgogne]].

De Bourgondische Nederlanden vormden vanaf 1512, samen met [[Franche-Comté]], de [[Bourgondische Kreits]] van het [[Heilige Roomse Rijk]]. Dit ''Habsburgse Bourgondië'' verwierf in 1543 ook Gelre en Friesland, waarmee de [[Zeventien Provinciën]] onder één heerser kwamen.

== Staatkundige structuur ==

Het Bourgondische rijk, en daarbinnen de Bourgondische Nederlanden, waren een [[personele unie]]. Elke provincie bleef een autonome [[landsheerlijkheid]] met eigen instellingen, rechten en tradities. De vorst regeerde de provincie met de hulp van [[staten]]vergaderingen. In deze instellingen waren de drie standen – [[adel]], [[Geestelijke|geestelijkheid]] en [[stad|steden]] – vertegenwoordigd. Aanvankelijk werden zij slechts in financiële zaken (innen van [[belastingen]]) door de vorst geraadpleegd. De vorst kon evenwel ook in andere domeinen hun mening vragen.

De Bourgondische machtsstructuur was geen staatkundige, maar een personele unie van de verschillende vorstendommen, die angstvallig hun eigen autonomie en bestuur in acht namen, al werd de Bourgondische hertog(in) dan ook als hun [[Landsheer|landsheer of landsvrouwe]] erkend.

Na de moord op zijn vader wendde [[Filips de Goede]] zich af van Frankrijk en ging hij zich op de interne consolidatie van zijn rijk richten. Als landsheer begon hij aan de invoering van een centraal bestuur voor alle laaglandelijke [[Gewest (Lage Landen)|gewesten]]. Hij voorzag in een centrale belastingheffing in de vorm van één enkele som voor het hele gebied, die door de gewesten volgens een door henzelf vast te stellen verdeelsleutel werd opgebracht. Om dit centraal overleg mogelijk te maken, stelde Filips de [[Staten-Generaal van de Nederlanden|Staten-Generaal]] in. Hun eerste belangrijke bijeenkomst was in het jaar [[Tijdlijn van de Lage Landen#1464|1464]] in Brugge. Deze Staten-Generaal hoefden alleen maar kennis te nemen van vorstelijke plannen met de eraan verbonden [[bede (belasting)|bede]], waarover nog altijd werd beslist door de afzonderlijke staten. Ze vormden aldus een belangrijk coördinatieorgaan dat niet alleen het hele volk vertegenwoordigde, maar tegelijk als functie had de vorst over hun wensen en moeilijkheden te informeren.

De [[Rekenkamer van Vlaanderen]] waakte over de financiën, en de [[Raad van Vlaanderen]] over de rechtspraak. Daarboven creëerde Karel de Stoute in 1473 een opperste gerechtshof over de gewestgrenzen heen, de [[Grote Raad van Mechelen]]. In de gewesten werden [[Stadhouder]]s aangesteld. Deze centrale instellingen gaven vorm aan een staatkundige eenwordingsproces dat werd verdergezet onder de [[Habsburgse Nederlanden]]. De gewesten werden er ten slotte mee geconfronteerd dat ze gezamenlijke belangen hadden tegenover één enkele vorst.

Filips de Goede liet zijn aantreden in Brabant de [[Rekenkamer van Vilvoorde]] bestaan, en hervormde in 1430 de [[Raad van Brabant]] tot een zuiver gerechtshof. In Namen, Luxemburg, en in Artesië en Holland stichtte hij eveneens een Rekenkamer en een Raadkamer. In de eerste drie vorstendommen werd bovendien een hooggerechtshof ingericht. Filips won de aanhankelijkheid van zijn onderdanen door op die manier aan hun [[Particularisme|particularistische]] neigingen tegemoet te komen, maar tegelijk ontwierp hij een [[Centralisme|centralistisch]] regeerstelsel naar Frans model.

[[Gewest (Lage Landen)|Gewestelijke vorstendommen]] zoals Brabant hielden het erbij dat hun privileges de inmenging van vreemden in hun gebied verboden. Maar in Vlaanderen en Holland werden vertegenwoordigers van het Bourgondische hof geplaatst. Dit wekte daar op den duur grote weerstand tegen het Bourgondisch regime, vooral toen dit het reeds gangbare [[Franse taal|Frans]] tot enige bestuurstaal maakte. In de omgang gebruikten de meeste inwoners het [[Middelnederlands]]. De vorst probeerde hieraan tegemoet te komen, door gewestelijke leden van de adel in zijn [[Hofraad]] aan te trekken. Hij stichtte daartoe in 1430 de [[Orde van het Gulden Vlies]]. Met de Bourgondische centralisatiepolitiek werd ook een eenheidsmunt ingevoerd. Zelf hield de vorst zijn Hofraad er als persoonlijk adviesorgaan op na om hem bij te staan bij het bestuur van zijn vorstendommen. Deze raad verwierf geleidelijk ook politieke macht.

Met de [[Vrede van Atrecht (1435)]] toonde het hertogdom Bourgondië zich bereid de alliantie met Engeland op te schorten en zich voortaan neutraal op te stellen, in ruil voor meer onafhankelijkheid ten opzichte van Frankrijk (de persoonlijke [[leenhulde]] van Filips de Goede viel weg, hoewel niet die van zijn opvolgers). Tegelijk erkende hij [[Karel VII van Frankrijk|Karel VII]] als de rechtmatige vorst van Frankrijk.

De voornaamste politieke figuur na de landsheer zelf was zijn [[kanselier (historisch)|kanselier]], die fungeerde als een soort eerste minister. Enkele belangrijke kanseliers waren [[Nicolas Rolin]] (1422-1462) en [[Willem Hugonet]] (1471-1477). Zij zaten de Grote Raad voor, die dagelijks zetelde om kennis te nemen van aangelegenheden die het hele land aanbelangden, en om bij afwezigheid van de hertog het bestuur waar te nemen.

In 1471 richtte Karel de Stoute een [[staand leger]] op, waarmee hij zich van de gemeentelijke [[militie]]s vrijmaakte. Het telde twintig [[benden van ordonnantie]] met elk zeshonderd ruiters en driehonderd voetsoldaten.<ref>Olaf van Nimwegen, "The transformation of army organisation in early-modern Western Europe, c.1500-1789" in: ''European Warfare, 1350-1750'', eds. Frank Tallett en D.J.B. Trim, 2010, [https://books.google.be/books?id=QXILIMYFhXoC&pg=PA163#v=onepage&q&f=false p. 163]</ref> Door bovendien de [[artillerie]] op te voeren tot 300 stuks en de [[Marine (strijdmacht)|vloot]] uit te breiden tot de gelijke van Frankrijk of Engeland, werd hij een geducht speler op het internationaal oorlogsterrein.

Ook in het binnenland vergrootte hij zijn macht door de drie overige machten te scheiden. Hij beperkte in 1473 de Grote Raad tot enkel het bestuur en het [[Parlement van Mechelen]] werd de hoogste rechtsinstantie als hof van beroep. Ook voegde hij de gewestelijke rekenkamers samen tot de grote [[Rekenkamer van Mechelen]].

Aan het begin van het bewind van hertogin [[Maria van Bourgondië (1457-1482)|Maria van Bourgondië]] kregen de steden het [[Groot Privilege]] in ruil voor steun tegen de agressie van de Franse koning. De Staten-Generaal en de provinciale staten mochten vanaf nu op eigen initiatief vergaderen. Het gehate Parlement van Mechelen lieten zij afschaffen en er werd verkregen dat de Grote Raad enkel uit inlanders werd samengesteld en de eigen landstaal moest gebruiken. Een zeker samenhorigheidsbesef bleek uit de trouw van de gewesten die reeds onder Filips de Goede onder Bourgondisch gezag waren. Luik, Gelre, Zutphen en Lotharingen daarentegen hernamen onder de nieuwe landsvrouwe hun zelfstandigheid.

===Centraal bestuur===
Ondanks regionaal verzet slaagde [[Filips de Goede]] er in een centraal bestuur uit te bouwen. Daartoe richtte hij vooreerst, naar Frans voorbeeld, de hertogelijke [[hofraad]] op. Deze bestond uit hoge edelen en geestelijken die de hertog adviseerden over alle belangrijke staatszaken. Ook fungeerde deze raad als hoogste hof van beroep voor alle Bourgondische gewesten.

Om gemakkelijker zijn wil te kunnen doordrukken en om tijd te winnen, liet hij de vertegenwoordigers van de verschillende provincies samenroepen in één enkele vergadering: de [[Staten-Generaal van de Nederlanden|Staten-Generaal]] (1463). Deze bestond uit afgevaardigden van de Staten-Provinciaal. Hun belangrijkste bevoegdheid was de medezeggenschap over de inning van de belastingen, maar zaken van algemeen belang konden ook besproken worden. De periodiciteit van hun vergaderingen was echter onregelmatig en niet alle provinciën werden op elk van de vergaderingen uitgenodigd. 

===De politiek van Karel de Stoute===
[[Karel de Stoute]], getrouwd met [[Margaretha van York (1446-1503)|Margaretha van York]], zette na [[1467]] de centralisatiepolitiek van zijn vader verder. Zo bracht hij de drie bestaande Rekenkamers (Rijsel, Brussel en Den Haag) samen in één enkele te [[Mechelen (België)|Mechelen]]. De rechtsprekende bevoegdheid koppelde hij los van de Grote Raad en vertrouwde hij toe aan het [[Parlement van Mechelen]], later opnieuw de [[Grote Raad van Mechelen]].

Het [[prinsbisdom Luik]] werd op bloedige wijze onderworpen. Het volk kwam er driemaal in opstand tegen de door Filips de Goede aangestelde prins-bisschop [[Lodewijk van Bourbon]] ([[Luikse Oorlogen]]). De stedelijke milities, waaronder de [[600 Franchimontezen]], werden daarop afgeslacht en in de [[Maas]] gegooid, en vele plaatsen in het prinsbisdom werden verwoest.

In [[1471]] richtte hij de Bourgondische ''Ordonnantiebenden'' op als staand leger ter ontlasting van zijn leenmannen. Twee jaar later mislukte een poging om van Bourgondië een zelfstandig koninkrijk te maken door een veto van de Duitse keizer [[Keizer Frederik III (1415-1493)|Frederik III]].

Generaties lang samenleven in de Bourgondische [[statenbond]], met overkoepelende instellingen, samen in oorlog of in vrede, deed een supranationaal samenhorigheidsgevoel ontstaan. Boven de Henegouwse en Brabantse en Hollandse vaderlandsliefde kiemde er dus ook een ''Bourgondisch'' samenhorigheidsgevoel, dat later ook ''Nederlands'' of in het [[Latijn]] ''Belgisch'' genoemd werd.

== Economisch en sociaal leven ==
De schaalvergroting in de periode van consolidatie van de territoriale staten tussen de 14e en de 16e eeuw werd gekenmerkt door drastische veranderingen in de [[economische structuur]], die in de Lage Landen gepaard gingen met een stijgende levensstandaard.

[[Bestand:Bruges view from the belfry.jpg|miniatuur|Brugge vanuit het Belfort gezien]]
[[Bestand:Karacke.jpg|miniatuur|Hanze[[kogge]] uit de 15e eeuw.]]

De stad [[Brugge]] organiseerde haar positie tussen die van de [[Hanze]]steden en werd inzake handel de internationale hoofdmarkt voor Noordwest-Europa. Franse en Engelse, maar ook Italiaanse, Catalaanse en Iberische [[Handelsonderneming|handelshuizen]] vestigden er zich en stonden in voor een evenwichtige import en export tussen noord en zuid. Goederen als wijn, exotische vruchten, olie, specerijen en zijde werden in de [[haven van Brugge]] aangevoerd en er verhandeld, naast graanimport. Arbeidsintensieve ambachtelijke goederen van hoge kwaliteit die in de wijdere regio werden gefabriceerd, zoals modieuze kleding en kunstvoorwerpen, schilderijen, juwelen, houtsnijwerk en keramiek, raakten via het handelsnetwerk over heel Europa verspreid.

[[Bestand:Burgundy merchant flanders.svg|miniatuur|Koopvaardijvlag Bourgondisch Vlaanderen]]

De [[Zwarte Dood]] zette in de 14e eeuw een domper op de bevolkingstoename en zorgde voor een gekrompen afzetmarkt. Daardoor nam de concurrentie toe, temeer omdat [[Hertogdom Brabant|Brabant]] intussen een eigen [[textielindustrie|textielnijverheid]] had opgezet. De [[Gilde (beroepsgroep)|gilden]] hadden vanaf 1302 hun greep op de loonbepaling doen toenemen in Vlaanderen, waardoor de productiekosten er hoger lagen dan in Brabant en vooral in Engeland. Daardoor moest Vlaanderen zich toeleggen op gerationaliseerde productiemethoden, maar die werden al spoedig ook door de concurrerende gewesten en gebieden overgenomen. De [[platteland]]smarkten aldaar brachten producten van mindere kwaliteit voort (ze gebruikten bijvoorbeeld goedkopere [[wol]]soorten zoals er vanaf de 15e eeuw uit Spanje werd geïmporteerd), maar bereikten daardoor een ruimere markt van [[middenklasse]]rs.

De stad [[Brugge]] kende in de Bourgondische periode een laatste opbloei als voornaamste handelscentrum van de Lage Landen. [[Republiek Venetië|Venetianen]] vestigden er hun loge, en deden zaken met [[Republiek Genua|Genuezen]] en [[Florence (stad)|Florentijnen]], die zich vlakbij vestigden, terwijl de Bruggelingen enkel als makelaars en herbergiers optraden. De herberg van [[Van der Beurze|Van der Burse]], een bekend Brugs hostelier, lag bij het internationaal handelscentrum en verleende zijn naam aan de beurshandel. [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] nam later dit systeem en de naam over als de [[Handelsbeurs (Antwerpen)|Antwerpse Beurs]]. In 1531 specialiseerde die zich in overdraagbare openbare schulden en ontstond een commercieel [[kapitalisme]] dat de economie van de ganse Lage Landen stimuleerde. Samen met de Zeeuwse steden deed Antwerpen Brugge in die tussentijd steeds meer concurrentie aan.

In het [[prinsbisdom Luik]] ontwikkelde zich een zware [[metaalindustrie]] en werden de eerste [[hoogoven]]s gebouwd. Ook [[steenkool]]ontginning werd er op grote schaal aangevat meer bepaald in het gebied [[tussen Samber en Maas]].

Het monopolie van [[Gent]] op de binnenvaart over de rivieren de [[Schelde (rivier)|Schelde]] en de [[Leie (rivier)|Leie]] bezorgde deze stad grote welstand, temeer daar zij de [[graan]]stapel binnen haar muren kon handhaven. Het bevolkingsaantal bleef er dan ook stabiel en er was voldoende werkgelegenheid binnen het systeem van de [[ambachten]]. Maar de eens zo belangrijke [[lakennijverheid]] had zwaar onder de opkomende Engelse concurrentie te lijden gekregen en dit was in heel Vlaanderen en daarna ook in Brabant te merken. Het ooit welvarende [[Ieper]] zakte af tot de status van ''smalle stad''. [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] begon zich industrieel te ontwikkelen op basis van een variatie aan bewerkingen van onafgewerkt Engels [[Laken (textiel)|laken]] dat het invoerde.

Gedurende de tweede helft van de 14e eeuw kwam ook in [[graafschap Holland]] de economie op gang. Deze was nog voor een groot deel gebaseerd op de [[visserij]], vooral de haringvangst, waarvoor steeds grotere schepen werden gebouwd. De [[scheepsbouw|scheepsindustrie]] vereiste de toelevering van hout en metaal, teer en andere materialen vanuit de Vlaamse Hanzeregio. De scheepstechnologie werd steeds meer op punt gesteld, zodat het gewest spoedig met een complete handels[[vloot]] was uitgerust, die mee in competitie trad voor transport. De getransporteerde goederen waren vaak van mindere kwaliteit, maar door de aangepaste prijs dan ook meer concurrerend. Naast de haringindustrie concurreerden zij met het zuiden met textiel en [[bier]]. Delft, Gouda en Haarlem werden voor dit laatste product exportsteden naar de [[Zuidelijke Nederlanden]] en over de Baltische zee. De Hollanders importeerden zout van de Franse Atlantische kust en raffineerden het vooral voor gebruik in de haringvisserij. Naast visserij en handel waren [[landbouw]] en [[vee]]fokkerij de voornaamste pijlers van de Hollandse en Friese economie.

[[Bestand:Simon Bening - Oktober.jpg|miniatuur|Havenkraan en lossen, verkoop en transport van wijnvaten in Brugge]]

Toen het [[gilde (beroepsgroep)|gilde]]wezen door overregulering begon te verstarren, konden de ambachten nog moeilijk gelijke tred houden met de veranderende levensomstandigheden. Het gevolg was dat veel bekwame handwerklieden de steden verlieten om op het platteland zelfstandig aan de slag te gaan met bijvoorbeeld goedkopere textiel. Ze werden echter spoedig uitgebuit door [[drapenier]]s en moesten aan dumpingprijzen werken. Terwijl de kooplui steeds kapitaalkrachtiger werden, verarmde de plattelandsbevolking en groeide de kloof tussen arm en rijk. Het aantal [[dagloner]]s en [[bedelaar]]s groeide gestaag, terwijl de nieuwe rijken in grote [[luxe]] leefden. Zij waren het die instonden voor de bloei van kunsten en letteren en door hun financiële steun aan de basis lagen van de schitterende [[cultuur]] die in de Bourgondische tijd hoogtij vierde. De bevolking had daar weinig deel aan.

Op het platteland werd een nieuwe textielnijverheid geïnstalleerd, de ''nieuwe draperie'', die vooral in de [[Westhoek (Frans-Belgische regio)|Westhoek]] en de streek van [[Verviers]] uitbreiding vond. Hier werden [[lijnwaad]] en goedkopere stoffen in grote hoeveelheden geproduceerd als compensatie voor de tanende lakenindustrie. Het prachtlievende hofleven zorgde voor luxe-industrieën, zoals de [[wandtapijt]]weverijen die internationale bekendheid kregen. [[Atrecht]] en [[Doornik]] waren vermaard, en weldra nam het [[Brussels wandtapijt]] die faam over. De streek van [[Oudenaarde]] profileerde zich daar net onder. 

Verder werden op het land steeds meer commercieel bruikbare gewassen geteeld, zoals [[hennep]] voor de [[touwslager]]ij, [[Hop (plant)|hop]] en [[gerst]] voor de bierbrouwerij, [[Vlas (gewas)|vlas]] voor de fabricage van [[linnen]]. Dit ging ten koste van de [[graan]]productie. Maar graan werd in toenemende mate geïmporteerd. Gevolg was echter dat vooral de voeding van de lagere bevolkingsklassen onderhevig werd aan schommelingen op de graanmarkt en dat zich regelmatig perioden van [[hongersnood]] voordeden, vaak met decimering tot gevolg.

[[Bestand:Marinus van Reymerswale - The Banker and His Wife - WGA19323.jpg|miniatuur|''De geldwisselaar en zijn vrouw'', [[Marinus van Reymerswale]].]]

In de 15e eeuw wist [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] zich dankzij zijn vrije handels- en ondernemersgeest als haven sterk te ontwikkelen en ging daardoor de leidende positie van Brugge overnemen. Jaarlijks hadden er twee grote [[jaarmarkt]]en plaats, die aanvankelijk nog als satellieten voor de Brugse fungeerden, maar gaandeweg meer deelnemers aantrokken vanuit het centrum en het zuiden van Duitsland. Toen Brugge in de jaren tachtig van de 15e eeuw een diepe [[Vlaamse Opstand tegen Maximiliaan|politieke crisis]] doormaakte, kon het loyaal gebleven Antwerpen de opkomende [[Koloniale waren|koloniale handel]] aantrekken, vooral die uit [[koninkrijk Portugal|Portugal]]. Maar ook de belangrijke handelshuizen uit Augsburg, Frankfurt en Nürnberg kwamen naar deze havenplaats, en vooraanstaande [[Bank (financiële instelling)|banken]] kwamen er zich vestigen. De stad onderhield voortreffelijke relaties met de monarchie, die haar [[Hegemonie|hegemonistisch beleid]] dankzij leningen van de Antwerpse kooplui kon uitbreiden.

=== Bevolkingscijfers ===
In het algemeen genomen telden de Lage Landen tegen het einde van de 15e eeuw naar schatting 2,4 miljoen inwoners, maar was het bevolkingscijfer na 1470 merkelijk afgenomen ten gevolge van oorlog, mislukte oogsten en [[epidemie]]s.<ref>Cijfers volgens E.B. ''Hist. of the Low Countries – Population growth'', tenzij anders aangegeven</ref> Vanaf 1490 trad een bevolkingstoename op in vooral Brabant en Holland. Het hertogdom Brabant telde in 1570 een half miljoen inwoners, maar bleef daarmee nog ver beneden het inwonersaantal van het graafschap Vlaanderen.

{| class="wikitable vatop " cols="4" width="90%" cellpadding="5" cellspacing="5" style="font-size:99%; text-align:left;"
! colspan="4" align="middle" style="text-align:center;"|<big>Bevolkingscijfers in de Lage Landen</big><br />
|- style="text-align:center;"
!
! Per gewest
! Per km²
! Periode
|-
|Graafschap Vlaanderen
|750.000
|77
|ca. 1470
|-
|Hertogdom Brabant
|413.000
|40
|ca. 1470
|-
|Graafschap Holland
|268.000
|66
|In 1514. De steden waren dan nog relatief klein.
|-
|Henegouwen
|209.000
|
|
|-
|Artesië
|180.000
|
|
|-
|Gelderland, Luik, Luxemburg
|140.000
|
|Elk
|-
|Lage Landen totaal
|2.400.000
|
|Eind 15e eeuw

|}
De [[urbanisatie]] nam zeer snel toe in de Lage Landen en dat gold voornamelijk voor de grotere gewesten, waar in de 15e eeuw gemiddeld ruim een derde van de bevolking in steden leefde.

{| class="wikitable vatop " cols="3" width="90%" cellpadding="5" cellspacing="5" style="font-size:99%; text-align:left;"
! colspan="3" align="middle" style="text-align:center;"|<big>Bevolkingspercentage in steden</big><br />
|- style="text-align:center;"
! Per gewest
! %
! Periode
|-
|Graafschap Vlaanderen
|36 %
|ca. 1470
|-
|Hertogdom Brabant
|31 %
|ca. 1470
|-
|Graafschap Holland
|45 %
|In 1514. De steden waren nog relatief klein
|}

Een vierde van de Vlaamse boeren bewerkte oppervlakten van slechts 2 tot 5 hectare, bijna de helft zat onder de halve ha.

{| class="wikitable vatop " cols="3" width="90%" cellpadding="5" cellspacing="5" style="font-size:99%; text-align:left;"
! colspan="3" align="middle" style="text-align:center;"|<big>Stadsbevolking</big><br />
|- style="text-align:center;"
! Per stad
! Aantal
! Periode
|-
|Gent
|56.000
|ca. 1300<ref name="Dierckx">Dierckx (1965) p.47</ref>
|-
|
|64.000
|ca. 1470
|-
|Brugge
|35.000
|ca. 1300<ref name="Dierckx"/>
|-
|
|46.000
|ca. 1470
|-
|Ieper
|25.000
|ca. 1300<ref name="Dierckx"/>
|-
|Brussel
|33.000
|in 1482
|-
|Leiden
|14.000
|In 1514
|-
|Mechelen
|25.000
|ca. 1540
|-
|'s-Gravenhage
|10.000
|1576<ref>P.J. Blok, ''Geschiedenis van het Nederlandsche volk. Deel 2, Hoofdstuk I
De Nederlanden in 1584'', p. 209</ref>
|-
|Antwerpen
|15.000
|1437
|-
|
|40.000
|ca. 1500
|-
|
|100.000
|In 1560
|-
|
|90.000
|In 1584<ref>P.J. Blok, ''Geschiedenis van het Nederlandsche volk. Deel 2, Hoofdstuk I
De Nederlanden in 1584'', p. 207</ref>
|}

== Opbloei van de kunsten ==
Gepaard aan de economische opbloei, waarin een handeldrijvende middenklasse in de 14e en 15e eeuw over steeds grotere kapitalen kon beschikken in de Lage Landen en zich kunstproducten kon veroorloven, begon een explosieve opbloei daarvan. Tegelijk speelden kunstenaars in op de grotere vraag naar devotieobjecten, veroorzaakt door de democratisering van het geloof.<ref>Van Loo 2019, p. 168</ref> Die laatste evolutie leidde ook tot een vulgarisering die ''beleving'' centraal stelde, wat zich uitte in een groter realisme. Ook de hogere adel droeg hiertoe bij door onder andere schenkingen voor religieuze kunst, een fenomeen dat al eerder een aanvang had genomen. Maar de stedelijke en aristocratische elites spiegelden zich nog steeds aan de pracht en praal van het Bourgondische hof, dat zijn rijkdom gebruikte om de Franse en Engelse vorstenhuizen te overvleugelen.<ref>Van Loo 2019, p. 293-294</ref> De vernieuwde muziekstijl van de [[Vlaamse polyfonie]] en schilderwerken van de [[Vlaamse Primitieven]] zorgden voor aanhoudende export van kunst naar heel Europa. Ook de bouwstijl van religieuze en wereldlijke gemeenschapsgebouwen, en de wandtapijten om ze vanbinnen letterlijk aan te kleden, zorgden mee voor de toonaangevende uitstraling van de Bourgondische Nederlanden, waarin het rijke en dichtstbevolkte [[graafschap Vlaanderen]] het voortouw nam. Van alle klassieke kunsten ontwikkelde de letterkunde zich het minst, terwijl vroeg talent inzake beeldhouwkunst voortijdig zelf werd geëxporteerd.

=== Wandtapijten ===
[[Bestand:Wildweibchen mit Einhorn.jpg|miniatuur|[[Wandtapijt]] "Wilde vrouw met [[eenhoorn (fabeldier)|eenhoorn]]": het symbool voor kuisheid (Bazel).]]

De oudste met zekerheid gekende [[Vlaamse wandtapijten]] ('Vlaams' als [[pars pro toto]] voor de Nederlanden) dateren uit het 13e-eeuwse [[Atrecht]] en [[Doornik]]. Deze twee centra kregen in de 15e eeuw heel wat opdrachten van de hertogen van Bourgondië. In [[Brugge]], [[Oudenaarde]], [[Geraardsbergen]], [[Edingen]] en [[Gent]] werden ook al wandtapijten gemaakt in de 14e eeuw. Aan het einde van de Bourgondische periode werd [[Brussel (stad)|Brussel]] het [[Brusselse wandtapijten|voornaamste productiecentrum]], en werd Brugge door [[Antwerpen (stad)|Antwerpen]] verdrongen als tapijtmarkt van waaruit de verspreiding over de rest van Europa gebeurde. De Nederlanden waren het centrum van de Europese wandtapijtenproductie geworden. Na religieuze en mythologische thema's vertoonden wandtapijten ook landschappen en historische gebeurtenissen zoals [[blijde inkomst]]en en dergelijke. Ze sierden de muren van kastelen en paleizen en weldra werden ook de beheerders van openbare gebouwen dankbare afnemers.

=== Schilderkunst ===
[[Bestand:De heilige maagschap Rijksmuseum SK-A-500.jpg|miniatuur|''De heilige maagschap'', 1485 tot 1493, [[Geertgen tot Sint Jans]].]]
[[Bestand:Hasselt Virga Jessebasiliek 46.jpg|miniatuur|Gebrandschilderd glas – Hasselt [[Virga Jessebasiliek]]]]

De Lage Landen stonden al vroeg bekend om hun uitmuntende schilderkunst. In Vlaanderen en Brabant ziet men de fijne soort schilderkunst reeds omstreeks 1400 tot een hoog niveau klimmen. Behalve op de kolommen in de [[Pieterskerk (Utrecht)|Utrechtse Sint-Pieter]], vermoedelijk al uit de 12e eeuw, te Gorinchem en te Gent in de 13e eeuw, vindt men nog overblijfselen van [[muurschildering]]en in vele Noord- en Zuid-Nederlandse kerken, onder andere te [[Maastricht]] en te [[Haarlem]] uit de 14e eeuw, te [[Leiden]] en te [[Stedum]] uit de 15e. Niet alleen op de muren en pijlers werden al vroeg kleurrijke schilderingen aangebracht maar ook op de altaren, beelden en [[banier]]en in kerken en kastelen. Het oudst bekende [[paneelschilderij]] is misschien wel het Utrechtse van 1363, door een anoniem, gevolgd door die van [[Melchior Broederlam]] te Brugge, daterend van omstreeks 1390. Hij voerde diverse opdrachten uit voor het hof. [[Jan Boudolf]] was hofschilder in Parijs en [[Jan Maelwael]] werd in 1397 hofschilder van de Bourgondiërs.

De volgende generaties van wat achteraf de [[Vlaamse Primitieven]] werd genoemd, verwierven nog meer bekendheid. [[Robert Campin]] was werkzaam in Doornik en leidde [[Rogier van der Weyden]] op; de gebroeders [[Jan van Eyck|Jan]] en [[Hubert van Eyck]] kwamen uit het Maasland. Jan verwierf een sleutelpositie aan het hof van Filips de Goede. [[Hugo van der Goes]] was in zijn tijd – hij stierf in 1482 – als eerste schilder benoorden de Alpen bekend. Zijn atelier in Brussel werd bezocht door Maximiliaan van Oostenrijk. Ook [[Dirk Bouts]] in Leuven, [[Hans Memling]] en [[Gerard David]] in Brugge, en [[Geertgen tot Sint Jans]] in Haarlem, brachten meesterwerken voort die de Bourgondische Nederlanden alom roem bezorgden. Zij vernieuwden de schildertechniek met hun werk, dat doorgaans tot de [[noordelijke renaissance]] wordt gerekend.

In de 15e eeuw was de schilderkunst niet meer louter bedoeld als verluchting en verklaring van religieuze onderwerpen en beperkt tot de daarbij horende gebouwen, maar trad nu ook naar buiten. Degenen die het zich konden permitteren, kochten schilderijen en andere kunstvoorwerpen om hun luxueuze paleizen te versieren en bezoekers te imponeren. Aan het hof van de begaafde hertog [[Jan van Beieren]] leefden omstreeks 1420 al schilders die hun werken niet alleen ten dienste van de vorst maar ook aan het vermogende publiek aanboden. Er traden in de tweede helft van de 15e eeuw ook steeds meer wereldse kunstenaars op de voorgrond.

Verder was de ontwikkeling van de [[gebrandschilderd glas|glasschilderkunst]] opmerkelijk. [[Glas in lood]] was al eeuwen gangbaar. Documenten uit de 14e en 15e eeuw staan vol berichten van giften van beschilderde kerkglazen door vorsten en heren aan kerken van zuid tot noord. Door de kwetsbaarheid is er weinig van bewaard. 

[[Bestand:Retable de l'Agneau mystique.jpg|miniatuur|500px|{{center|Aanbidding van het Lam Gods}}]]

''[[Het Lam Gods (Gebroeders Van Eyck)|De Aanbidding van het Lam]]'', het gezamenlijk Gentse werk uit 1426 van de gebroeders [[Hubert van Eyck|Hubert]] en [[Jan van Eyck]], stond door zijn finesse en kleurschakering, door de juistheid van de tekening en door de symmetrische opbouw model voor een ganse [[Vlaamse Primitieven|school van Vlaamse schilders]]. Tot in Italië drong hun roem door, en Italiaanse schilders kwamen naar Brugge om er hun kunst te bestuderen. De techniek toegepast Jan van Eyck in de ''[[Madonna met kanunnik Joris van der Paele]]'' en ''[[De Maagd van kanselier Rolin]]'', is nog van een hoger niveau dan het Lam Gods.

=== Architectuur en beeldhouwkunst ===
{{Zie hoofdartikel|Geschiedenis van de bouwkunst}}
[[Bestand:Hôtel de Ville de Bruxelles 01.jpg|miniatuur|[[Stadhuis van Brussel]]]]

Meest concreet in het oog springende getuigen van bloei en culturele ontwikkeling in de Lage Landen tijdens en kort voor de Bourgondische tijd zijn nog tot op heden de talloze gebouwen voor religieus, commercieel en openbaar gebruik, of de privéwoningen opgetrokken door welstellende edelen en latere patriciërs.

Het sierlijke [[Stadhuis van Brussel|stadhuis op de Grote Markt te Brussel]], waarvan de bouw in 1402 werd aangevat, vond in het [[Broodhuis]] een waardig pendant; de [[Oude Beurs (Antwerpen)|Beurs te Antwerpen]], gebouwd in 1485, en de beroemde toren van de [[Onze-Lieve-Vrouwekathedraal (Antwerpen)|O.L. Vrouwkathedraal aldaar]], die gebouwd werd tussen 1352 en 1521, wordt tot de hoogtepunten van de [[Brabantse gotiek]] gerekend. Het [[stadhuis van Oudenaarde]], het [[Schepenhuis (Mechelen)|gebouw van de Grote Raad]] te Mechelen, verscheidene gildehuizen te Mechelen, Antwerpen, Brussel en elders, de trotse woningen der Nassaus, Egmonts, Croys, Hoogstratens, Ravensteins en die van vele andere aanzienlijke geslachten in de residentiesteden Brussel en Mechelen dagtekenen uit de tijd van landvoogdes [[Margaretha van Bourgondië (1393-1441)|Margaretha van Bourgondië]], die zelf oog had voor fraaie bouwwerken. Uit de tijd van Filips de Goede reeds dateert het [[Stadhuis van Leuven]] door [[Matthijs de Layens]]. De familie [[Keldermans (bouwmeestersgeslacht)|Keldermans]] uit Mechelen verspreidde de typische stijl en bouwwijze van bijvoorbeeld de [[Sint-Romboutskathedraal (Mechelen)|Sint-Romboutskathedraal]] over de ganse Nederlanden en tot in Frankrijk.

Beeldhouwers uit de Bourgondische Nederlanden voerden opdrachten uit voor het hof in de zuidelijke stamlanden van het Bourgondische rijk. De Haarlemse beeldhouwer [[Claus Sluter]], die zijn vorming waarschijnlijk in Brussel ontving, werkte er aan de [[Mozesput]] en maakte ook enkele bekende [[pleurant]]en voor het praalgraf van hertog Filips de Stoute. In [[Dijon]] leidde hij verscheidene andere beeldhouwers uit de Lage Landen op. Onder meer [[Claus van de Werve]], [[Jacob de Baerze]] en [[Jean de Marville]] werkten aan de sculpturen van het prestigieuze klooster [[Champmol]]. In de Lage Landen zelf werd hun kunst tijdens de Bourgondische periode niet meer geëvenaard.

=== Muziek ===
[[Bestand:DufayBinchois.jpg|miniatuur|Dufay en Binchois eerste beroemde vertegenwoordigers van de Vlaamse Polyfonie (uit ''Le Champion des dames'')]]
[[Bestand:Jacob Obrecht.jpg|miniatuur|Vlaams polyfonist Jacob Obrecht]]
{{Zie ook|Zie [[Klassieke muziek#De geschiedenis van de klassieke muziek|Geschiedenis van de klassieke muziek]] voor het hoofdartikel over dit onderwerp}}

Nog vóór de schilderkunst werd de muziek afkomstig uit de Lage Landen al beroemd. Reeds in de dagen van [[Filips de Goede]] werd deze als de beste in Europa beschouwd. In Frankrijk, Duitsland en Italië leidden musici uit de Lage Landen omstreeks 1500 de kapellen aan de vorstelijke hoven en in de hoofdkerken van de voornaamste steden.

De meeste en belangrijkste [[componist]]en zijn geboren in de historische [[Graafschap Vlaanderen|graafschappen Vlaanderen]] en [[Graafschap Henegouwen|Henegouwen]] en in het [[hertogdom Brabant]]. Ze vonden heel vaak emplooi buiten de Nederlanden, met name in [[Italië]], [[Koninkrijk Frankrijk]], het [[Heilige Roomse Rijk]] ([[Duitsland]], [[Oostenrijk]], [[Bohemen]], ...), het [[Spaanse Rijk]], [[Engeland]], [[Hongarije]], [[Denemarken]] en andere delen van [[Europa (werelddeel)|Europa]]. Geschiedschrijver [[Francesco Guicciardini|Guicciardini]] erkende dat de ''Fiaminghi'' met hun [[Vlaamse Polyfonie]] de muziek "''hebben verheven en tot volkomenheid gebracht''". En volgens de Venetiaan Cavallo bevond zelfs de bron der muziek zich in de Lage Landen. De verspreiding van hun componeerstijl, in de hand gewerkt door revolutionaire ontwikkelingen op gebied van muziekdrukkunst vanaf 1501, creëerden vervolgens de eerste werkelijk internationale stijl sinds de opgelegde eenvormigheid van de [[Gregoriaanse zang]] uit de 9e eeuw. Bij de aanvang van de Vlaamse polyfonie bestond de [[boekdrukkunst]] nog niet, en werd een ruime verspreiding van handgeschreven kopieën als bewijs van bekendheid en populariteit beschouwd.

Vanwege de ontzaglijk rijke materie en de stijlevolutie worden binnen de [[Franco-Vlaamse School]] in de polyfonie vijf generaties onderscheiden, gespreid over de periode van circa 1380-1630. Zo stamt de Luikenaar [[Johannes Ciconia]] samen met een zestal andere bekwame componisten uit de ''nulgeneratie''. Hij schreef zoals de meesten naast geestelijke ook wereldlijke muziek, waaronder [[Madrigaal|madrigalen]], [[ballade]]s en [[motet]]ten. De eerste helft van de 15e eeuw werd overheerst door de Kamerijkse school van [[Guillaume Dufay]]. Na deze 'eerste Vlaamse School' of zogenaamde [[Bourgondische School]] (circa 1420-1460), waartoe ook [[Gilles Binchois]] uit Bergen behoorde, evenals diens mogelijke verwanten [[Arnoldus de Lantins|Arnoldus]] en [[Hugo de Lantins]], traden vooral de Henegouwer [[Johannes Ockeghem]] (vader van het moderne [[contrapunt]] en leermeester van [[Josquin des Prez]]) en de nauw bij hem aansluitende Gentenaar [[Alexander Agricola]] naar voren. Deze laatste is een van de zeldzame overgangsfiguren tussen die Bourgondische stijl, en de stijl van de Vlaamse polyfonisten van Josquins generatie, die zelf nog in beide muzikale stijlen schreef, waaruit zich de ''Prima Prattica'' zou ontwikkelen. Tot de generatie van de beroemde Josquin behoorden verder de componist, maar vooral begaafde kopiist uit Neurenberg, [[Petrus Alamire]], de Gentenaar [[Jacob Obrecht]], die ook in Ferrara werkte, en de Kortrijkzaan [[Pierre de la Rue]]. Omstreeks het midden van de eeuw begonnen talloze componisten en zangers de nieuwe stijl via de vorstenhoven over heel Europa uit te dragen, naar Frankrijk en Italië, Spanje, Engeland, Duitsland, Hongarije tot Denemarken toe. Deze beweging werd geleid door Ockeghem uit Dendermonde, die onder meer bij drie Franse koningen als hofkapelmeester in dienst trad.

=== Letterkunde ===
In 1425 stichtte hertog [[Jan IV van Brabant]] de [[Universiteit Leuven (1425-1797)|universiteit van Leuven]], met een eigen bestuur en rechtspraak, politie, gevangenis, en die vrijgesteld was van belasting. Maar het waren de plastische kunsten en de muziek die de ''Fiaminghi'' buitenlandse roem verschaften, niet de wetenschappen of de literatuur.

De letterkunde was net als de universiteit grotendeels Franstalig, omdat de hofkunst en cultuur die ze inspireerde in het Frans was. Bekende kroniekschrijvers waren [[Olivier de La Marche]] en [[Jean Froissart]]. De [[Librije van Bourgondië]], een bibliotheek die voornamelijk onder Filips de Goede tot stand kwam, wordt voor een groot stuk bewaard in de [[Koninklijke Bibliotheek van België]] te Brussel. Geschiedschrijvers waren in de Bourgondische tijd diplomaten, raadslieden en zelfs krijgslui, die van nabij de gebeurtenissen volgden. [[Filips van Komen|Filips van den Clyte]] uit Komen, daarom ook Comynes genaamd, was de belangrijkste op dat gebied. Zijn werk wordt gezien als vooruitlopend op de [[renaissanceliteratuur]]. Voorts was er [[George Chastelain]] afkomstig uit Vlaanderen.

Ook volksliederen werden opgetekend, vooral in de 15e en 16e eeuw, waaronder oude eenvoudige kerstliederen. [[Zuster Bertken]] dichtte als Utrechtse kluizenares een aantal geestelijke liederen. Mensen die zich met de letterkunde wilden inlaten, konden dat doen in het kader van de gilden en de [[rederijkerskamer]]s (de ''Cameren van Rhetorica''). Ook toneelstukken werden geschreven en opgevoerd, eventueel als [[wagenspel]]en voor het grote publiek buiten, zoals de [[mysteriespel]]en.

== Religieus leven ==
Het [[Westers Schisma]] tussen 1378 en 1417 viel in de Bourgondische periode en zorgde voor verdeeldheid in Europa en ondermijning van het pauselijk gezag, aangezien er twee en zelfs even drie [[paus]]en waren. Er gingen stemmen op voor een algehele hervorming, maar de verscheurde Kerk miste de krachtdadigheid om daar iets mee te doen. De periode ging gepaard met algemeen zedelijk verval zowel onder leken als geestelijken. De hoven en hogere kringen werden gekenmerkt door grote weelde die gepaard ging met lichtzinnigheid en genotzucht. Veel geestelijken lieten zich daarin meesleuren tot ergernis van eenvoudige gelovigen. Geestelijke ambten werden aan beschermelingen toebedeeld of voor geld ingenomen.

Als typisch Nederlandse beweging trad tegen de religieuze verloedering de [[Moderne Devotie]] naar voren. Geïnspireerd door de Zuid-Nederlandse [[Begijnhof|begijnhoven]] stichtte [[Geert Grote]] uit Deventer reeds in 1379 een ''huis voor Zusters van het Gemene Leven'', gericht op inkeer en contemplatie, en sterk onder de invloed van [[Jan van Ruusbroec|Ruusbroec]]. Zoals in de begijnhoven gold geen [[kloosterregel]] en behielden de vrouwen van deze woongemeenschappen aldus relatieve zelfstandigheid, ook financieel, tegenover de kerkelijke overheid, al zou deze laatste al spoedig pogen om via de 'meesteres' de gang van zaken te beïnvloeden en te reguleren. Dit gebeurde onder meer op basis van de [[ketterij]]beteugeling, waar steeds meer vrouwen het slachtoffer van werden wanneer ze in de buitenwereld van [[Opvattingen over heksen en hekserij in Europa|hekserij]] werden beticht. Persoonlijke levensheiliging en praktische levenswijsheid vormden het streven van zowel leken als geestelijken van de Moderne Devotie. De later volgende [[Reformatie]] zou ook en vooral in een groot deel van het verspreidingsgebied van de Moderne Devotie wortel schieten.

Ook de strengste orde, die van de [[Kartuizers]], begon in deze periode kloosters te stichten, elf in getal op het Belgisch grondgebied in de 14e en 15e eeuw. Ook zij onderhielden een hoogstaand geestelijk leven te midden van het algemeen religieus verval en oefenden sterke invloed uit op andere reeds bestaande kloosterorden. [[Dionysius de Karthuizer]] was de auteur van het eerste boek dat in Vlaanderen gedrukt werd, ''Speculum conversionis peccatorum'' ('Spiegel van de bekering der zondaars').

== Zie ook ==
* [[Habsburgse Nederlanden]]
* [[Tijdlijn van de Lage Landen (Bourgondische tijd)]]

==Bronnen==
'''Hedendaagse'''
* {{Aut|Dierickx M., prof. dr.}} (1954-1965): ''Historia – Geschiedenis van België'', Nederlandse Boekhandel, Antwerpen
* Encyclopædia Britannica, Ultimate Reference Suite (2009): ''Low Countries, history of'', Encyclopædia Britannica, Chicago.
* Encyclopædia Britannica, Ultimate Reference Suite (2009): ''Netherlands, The'', Encyclopædia Britannica, Chicago.
'''Traditionele'''
* {{aut|[[Henri Pirenne|Pirenne, Henri]]}}, (1902, 1908): [http://dbnl.nl/tekst/pire002gesc00_01/ ''Geschiedenis van België''], [[Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren]], Samenwerkende Volksdrukkerĳ, Gent
* {{aut|[[P.J. Blok]]}}, (1923): [http://dbnl.nl/tekst/blok013gesc00_01/ ''Geschiedenis van het Nederlandsche volk''], A.W. Sijthoff, Leiden

==Literatuur==
*{{aut|Juliaan van Belle|Belle, Juliaan van}}: ''Les Pays de par deçà. De Bourgondische Nederlanden'', 4 dln., 1984-1992
*{{aut|Wim Blockmans|Blockmans, Wim}} en {{aut|[[Walter Prevenier]]}}: ''De Bourgondische Nederlanden'', 1983. ISBN 9789061531531
*{{aut|Blockmans, Wim}} en {{aut|Walter Prevenier}}: ''De Bourgondiërs. De Nederlanden op weg naar eenheid, 1384-1530'', 1997. ISBN 9789029055284
*{{aut|Marc Boone|Boone, Marc}}: ''Gent en het Bourgondische staatsvormingsproces ca. 1385 - ca. 1453. Een financiële en sociaal-politieke geschiedenis'', doctoraal proefschrift, Rijksuniversiteit Gent, 4 dln., 1988
*{{aut|Calmette, Joseph}}: ''Les grands ducs de Bourgogne'', 1949
*{{aut|D'Arcy, Jonathan Dacre Boulton}} en {{aut|Jan R. Veenstra}} (eds.): ''The Ideology of Burgundy. The Promotion of National Consciousness, 1364-1565'', 2006. ISBN 9789004153592
*{{aut|Lecuppre-Desjardin, Elodie}}: ''La ville des cérémonies. Essai sur la communication politique dans les anciens Pays-Bas bourguignons'', 2004. ISBN 2503522564
*{{aut|Paravicini, Werner}} (ed.): ''La cour de Bourgogne et l'Europe. Le rayonnement et les limites d'un modèle culturel'', 2013. ISBN 9783799574648
*{{aut|Prevenier, Walter}} (ed.): ''[https://www.dbnl.org/tekst/prev002prin01_01/ Prinsen en poorters. Beelden van de laat-middeleeuwse samenleving in de Bourgondische Nederlanden, 1384-1530]'', 1998. ISBN 9061534119
*{{aut|Prevenier, Walter}} en {{aut|Peter J. Arnade}}: ''Onze gratie en genade. Misdaad en vergiffenis in de Bourgondische Nederlanden'', 2015. ISBN 9789401906852
*{{aut|Schnerb, Bertrand}}: ''L'État bourguignon, 1363-1477'', 1999. ISBN 9782262011260
*{{aut|Stein, Robert}}: ''De hertog en zijn staten. Eenwording van de Bourgondische Nederlanden (ca. 1380 - ca. 1480)'', 2014. ISBN 9789087043889
*{{aut|Bart Van Loo|Van Loo, Bart}}: ''De Bourgondiërs. Aartsvaders van de Lage Landen'', 2019. ISBN 9789403139005 

==Noten==
{{References}}

{{Navigatie geschiedenis van de Lage Landen}}
<hr>
Bron: [[Terry van Erp]]
<br>Geraadpleege literatuur:
*Beek, B. van, Geld in de Bour- gondische Nederlanden, De Beeldenaar (1983) 75-82, 130-142 en 157-167;
*Gelder, H. Enno van, en M. Hoc, Les Monnaies des Pays-Bas bourguignons et espagnols 1434-1713, Amsterdam 1960;
*Pusch, G., Staatliche Münz- und Geldpolitik in den Niederlanden unter den Burgundischen und Habsburgischen Herrschern, besonders unter Kaiser Karl V, München 1932;
*Spufford, P., Monetary problems and policies in the Burgundian Netherlands, Leiden 1970;
*Vanhoudt, H., De munten van de Bourgondische, Spaanse en Oostenrijkse Nederlanden en van de Franse en Hollandse periode 1434-1830, Heverlee 2015.
[[Categorie:Geschiedenis van de Nederlanden in de 14e eeuw]][[Categorie:Geschiedenis van de Nederlanden in de 15e eeuw]][[Categorie:Geschiedenis van Bourgondië]][[Categorie:Hertogdom Bourgondië]][[Categorie:Historisch land in de Nederlanden]]