https://wiki-raamsdonk.nl/index.php?action=history&feed=atom&title=Paus_Paschalis_IIPaus Paschalis II - Bewerkingsoverzicht2026-04-16T23:23:01ZBewerkingsoverzicht voor deze pagina op de wikiMediaWiki 1.43.6https://wiki-raamsdonk.nl/index.php?title=Paus_Paschalis_II&diff=168433&oldid=prevColani: 1 versie geïmporteerd2025-05-12T08:10:39Z<p>1 versie geïmporteerd</p>
<p><b>Nieuwe pagina</b></p><div>{{Infobox paus<br />
| afbeelding = 160-Paschal II.jpg<br />
| onderschrift = Portret van Paschalis II in de basiliek [[Sint-Paulus buiten de Muren]].<br />
| naam = Paschalis II<br />
| echte naam = Raniero di Bieda<br />
| geboren = ?<br />
| overleden = [[21 januari]] [[1118]]<br />
| voorganger = [[Paus Urbanus II|Urbanus II]]<br />
| paus = [[1099]] - [[1118]]<br />
| opvolger = [[Paus Gelasius II|Gelasius II]]<br />
| conclaaf = [[Pausverkiezing van 1099]]<br />
}}<br />
'''Paus Paschalis II''', geboren ''Raniero di Bieda'' ([[Santa Sofia (Emilia-Romagna)|Bleda di Santa Sofia]], [[Forlì]] - [[Rome (stad)|Rome]], 21 januari [[1118]]) was van 1099 tot 1118 [[paus]] van de [[Rooms-Katholieke Kerk]].<br />
<br />
== Leven ==<br />
===Kerkelijke carrière voor zijn pontificaat===<br />
Raniero werd in Bleda (of Galeate) in de omgeving van Forlì geboren. Hij zou al zeer jong intreden in de [[abdij van Vallombrosa]] en vervolgens in de [[abdij van Cluny]]. Zijn eerste beduidende functie oefende hij als [[Abt (abdij)|abt]] van [[Sint-Laurens buiten de Muren]] uit. Door [[Paus Gregorius VII|Gregorius VII]] in 1078 tot [[kardinaal-priester]] van ''[[San Clemente (Rome)|San Clemente]]'' verheven, bekleedde hij van 1089 tot 1090 het ambt van een [[pauselijk legaat]] in Frankrijk en Spanje.<br />
===Pontificaat===<br />
Op 14 augustus 1099<ref>{{Aut|Ferdinand Gregorovius|F. Gregorovius}}, ''Geschichte der Stadt Rom im Mittelalter: vom V bis zum XVI. Jahrhundert'', IV, Stuttgart, 1862, p. [https://books.google.be/books?id=JmgPAAAAQAAJ&pg=PA301 301.]</ref> werd hij na de dood van [[Paus Urbanus II|Urbanus II]] door het college tot Paus verkozen. Hij was de eerste bij zijn troonsbestijging [[Kroning|gekroonde]] Paus.<ref>{{Aut|J. Le Goff}} (ed.), ''Fischer Weltgeschichte'', XI (''Das Hochmittelalter''), Frankfurt am Main, 1965, p. 75.</ref> In de [[Investituurstrijd]] volgde hij de politiek van zijn voorganger Gregorius VII en had hij ook de [[tegenpaus Clemens III]] als rivaal, die door keizer Hendrik IV als tegenpaus tegen paus Gregorius VII was aangesteld. Toen deze in 1100 overleed, werd de [[tegenpaus Theodorik]] verkozen om de Investituurstrijd voort te zetten. Gedurende enkele maanden had deze Theodorik Rome in handen, maar toen Paschalis II in januari 1101 terugkeerde uit Zuid-Italië, zag hij zich gedwongen te vluchten. Paschalis' troepen achterhaalden hem echter en namen hem gevangen. Paschalis sloot Theodorik op in een [[Benedictijnen|benedictijner]] klooster La Cava bij [[Salerno (stad)|Salerno]], waar eerder al [[tegenpaus Innocentius III]] had gevangengezeten. Daarop werd in het voorjaar van [[1101]] de [[tegenpaus Albert]] verkozen, die na een pontificaat van slechts enkele maanden door een van zijn eigen aanhangers werd verraden en in handen viel van Paschalis II. Paschalis zette Albert gevangen in het Laurentiusklooster in [[Aversa]]. De Romeinse adel bleef echter weigeren Paschalis als [[paus]] te erkennen. In 1102 vernieuwde Paschalis II dan ook de [[Anathema|ban]] tegen keizer [[Keizer Hendrik IV|Hendrik IV]].<br />
<br />
In 1104 lukte het Paschalis om de tweede zoon van Hendrik IV, de latere [[Keizer Hendrik V|Hendrik V]], tot een opstand tegen zijn vader te bewegen. Toen Paschalis in 1105 buiten Rome verbleef, achtte de Romeinse adel de tijd rijp tot een nieuwe pausbenoeming over te gaan en Maginulf, de [[priester|aartspriester]] van [[Engelenburcht|Castel Sant'Angelo]], werd als [[tegenpaus Silvester IV|Silvester IV]] door hen tot paus gekozen en ontving op 18 november 1105 in de basiliek [[Sint-Jan van Lateranen]] zijn [[wijding]] tot paus. Toen Paschalis de volgende dag naar Rome terugkeerde, braken ernstige onlusten uit. Aanvankelijk kregen Silvesters troepen de overhand, maar in november 1105 keerde het tij en zag Silvester zich gedwongen Rome te verlaten en zijn toevlucht te zoeken in [[Osimo]], waar hij bescherming vond bij graaf [[Guarniero van Ancona]].<br />
<br />
[[Bestand:Filip1Frr.jpg|miniatuur|Treffen tussen Paus Paschalis II en koning [[Filips I van Frankrijk|Filips I]] in 1107, uit de ''[[Grandes Chroniques de France]]'' (1461)]]<br />
De uitnodiging voor de [[Rijksdag (Heilige Roomse Rijk)|Rijksdag]] te [[Mainz]] van januari 1106, om er over de [[investituur]] te onderhandelen, sloeg hij af. In plaats daarvan werd op de synode van [[Guastalla]] de investituur door de keizer opnieuw verboden.<ref>Zie: {{Aut|L. Weiland}} (ed.), ''[[Monumenta Germaniae Historica]], Constitutiones et acta publica imperatorum et regum'', I, Hannover, 1893, pp. [http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=564 564]-[http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=566 566].</ref> In datzelfde jaar slaagde Paschalis II erin, de investituurstrijd in [[Engeland (hoofdbetekenis)|Engeland]] tussen [[Anselmus van Canterbury]] en de Engelse koning [[Hendrik I van Engeland|Hendrik I]] te beëindigen, hoewel hij hiervoor grote concessies deed.<ref>{{Aut|H.P.H. Jansen}}, ''Geschiedenis van de Middeleeuwen'', Utrecht, 2002<sup>12</sup> (= 1988<sup>7</sup>), p. 235.</ref> Ook in het [[koninkrijk Frankrijk]] wist hij tot een vergelijk te komen met koning [[Filips I van Frankrijk|Filips I]] op een synode in [[Troyes]].<br />
<br />
Op 9 februari 1111 werd in een verdrag tussen de Paus en Hendrik V in [[Sutri]] vastgelegd, dat de Duitse koning aan het investituurrecht verzaakte en in ruil daarvoor Paschalis II Hendrik V tot [[keizer]] kroonde en dat de kerken in Duitsland en Italië alle [[Regaal (vorstelijk recht)|regalia]] en Rijksgoederen, die ze hadden verworven sinds [[Karel de Grote]], aan Hendrik V teruggaven.<ref>{{Aut|H.P.H. Jansen}}, ''Geschiedenis van de Middeleeuwen'', Utrecht, 2002<sup>12</sup> (= 1988<sup>7</sup>), p. 237. Zie: {{Aut|L. Weiland}} (ed.), ''Monumenta Germaniae Historica, Constitutiones et acta publica imperatorum et regum'', I, Hannover, 1893, pp. [http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=134 134]-[http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=152 152.]</ref> Drie dagen later mislukte het om het verdrag te doen slagen, omdat de wereldlijke en de geestelijke vorsten niet toestemden.<ref name="Jansen 238">{{Aut|H.P.H. Jansen}}, ''Geschiedenis van de Middeleeuwen'', Utrecht, 2002<sup>12</sup> (= 1988<sup>7</sup>), p. 238.</ref> Daarop nam Hendrik V de Paus en meerdere [[Kardinaal (geestelijke)|kardinalen]] gevangen en erkende hij het pontificaat van Silvester om zo Paschalis onder druk te zetten.<ref name="Jansen 238"/> Twee maanden later stemde Paschalis onder dwang in met het [[verdrag van Ponte Mammolo]] (11 april), waarin de keizer het investituurrecht toegewezen en Hendrik de keizerskroning werd toegezegd.<ref name="Jansen 238"/> Daarop trok Hendrik zijn steun aan Silvester in en trad Silvester op 12 of 13 april 1111 onder druk van Hendrik af en onderwierp hij zich aan Paschalis.<br />
<br />
Een [[Concilies van Lateranen|concilie van Lateranen]] in het daaropvolgende jaar 1112 verklaarde het verdrag echter nietig, daar het onder dwang was afgesloten geworden. In oktober 1112 werd de keizer [[Excommunicatie|geëxcommuniceerd]].<ref name="Jansen 238"/> Met zijn bul ''[[Pie Postulatio Voluntatis]]'' van 15 februari 1113 erkende Paschalis II de [[Orde van Malta|hospitaalridders]] hun soevereiniteit en onafhankelijkheid.<br />
<br />
In 1117 trok Hendrik V opnieuw tegen Rome op. [[Mathilde van Toscane]] zou voor haar dood haar uitgebreide bezittingen in Toscane aan de Kerk hebben vermaakt. Nadat ze in 1115 was gestorven, liet de keizer echter zijn aanspraken op deze gebieden gelden als tot het Rijk behorend en zette deze kracht bij door tegen de Paus op te trekken. Paschalis moest uit Rome vluchten en kon pas na de afreis van de keizer begin 1118 terugkeren, maar stierf enige dagen later.<br />
<br />
==Historische bronnen==<br />
*''[[Liber pontificalis]]'' ({{Aut|Louis Marie Olivier Duchesne|L.M.O. Duchesne}}, II, pp. [https://archive.org/stream/duchesne02/duchesne2#page/n381/mode/2up 296]-[https://archive.org/stream/duchesne02/duchesne2#page/n395/mode/2up 310]).<br />
*Conciliebesluiten en verdragen: {{Aut|L. Weiland}} (ed.), ''[[Monumenta Germaniae Historica]], Constitutiones et acta publica imperatorum et regum'', I, Hannover, 1893, pp. [http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=134 134]-[http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=152 152],[http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=564 564]-[http://www.dmgh.de/de/fs1/object/goToPage/bsb00000800.html?pageNo=574 574].<br />
<br />
==Referenties==<br />
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=de|titel=Paschalis_II.|oldid=156805156|datum=20160807}}<br />
* {{Aut|G. Gresser}}, ''Die Synoden und Konzilien in der Zeit des Reformpapsttums in Deutschland und Italien von Leo IX. bis Calixt II. 1049–1123'', Paderborn, 2006.<br />
<br />
==Noten==<br />
{{References|90%|2}}<br />
== Externe links ==<br />
* {{en}} {{Aut|J.F. Loughlin}}, [[s:en:Catholic Encyclopedia (1913)/Pope Paschal II|art. Pope Paschal II]], in ''[[Catholic Encyclopedia]]'' 11 (1913), pp.&nbsp;514–515.<br />
* {{de}} [https://web.archive.org/web/20160810144830/http://manfred-hiebl.de/genealogie-mittelalter/paepste/paschalis_2_papst_1118.html Paschalis II. Papst (13.VIII.1099-21.I.1118), Genealogie-Mittelalter.de] (verzameling van verschillende fragmenten uit lexika en standaardwerken over paus Paschalis II)<br />
{{Navigatie pausen}}<br />
<br />
[[Categorie:Paus|Paschalis II]]<br />
[[Categorie:11e-eeuws bisschop]]</div>Colani