Colani: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Afbeelding: INdemeijer-3 Ongeveer tien jaar lang stonden ze samen op het veld om de geelzwart kleuren van Veerse Boys 1 te verdedigen. Jos als betrouwbare sluitpost en broer Toon als laatste man. Twee broers die elkaar nogal eens, op niet misverstane wijze, corrigerend toeschreeuwden in het veld. Zodanig, dat bij menigeen, met name spelers en supporters van de tegenpartij, de wenkbrauwen behoorlijk werden gefronst. Wat zij niet wisten: dat duo was in werkelij…'

2026-08-19T08:08:35Z

Nieuwe pagina aangemaakt met 'Afbeelding: INdemeijer-3 Ongeveer tien jaar lang stonden ze samen op het veld om de geelzwart kleuren van Veerse Boys 1 te verdedigen. Jos als betrouwbare sluitpost en broer Toon als laatste man. Twee broers die elkaar nogal eens, op niet misverstane wijze, corrigerend toeschreeuwden in het veld. Zodanig, dat bij menigeen, met name spelers en supporters van de tegenpartij, de wenkbrauwen behoorlijk werden gefronst. Wat zij niet wisten: dat duo was in werkelij…'

Nieuwe pagina

Afbeelding: INdemeijer-3

Ongeveer tien jaar lang stonden ze samen op het veld om de geelzwart kleuren van Veerse Boys 1 te verdedigen. Jos als betrouwbare sluitpost en broer Toon als laatste man. Twee broers die elkaar nogal eens, op niet misverstane wijze, corrigerend toeschreeuwden in het veld. Zodanig, dat bij menigeen, met name spelers en supporters van de tegenpartij, de wenkbrauwen behoorlijk werden gefronst. Wat zij niet wisten: dat duo was in werkelijkheid twee handen op één buik, ging letterlijk en figuurlijk voor elkaar door het vuur. Dat was in het veld idem dito, maar daar deed een andere, gemeenschappelijke karaktertrek soms óók opgeld: ze wilden onder geen enkel beding verliezen. De afkeer daarvan en de gretigheid om te winnen, droop ervan af. Vandaar!. Ze kunnen er achteraf hard om lachen en beseffen maar al te goed dat een buitenstaander soms met z’n oren stond te klapperen en gedacht moet hebben met twee aartsrivalen van doen te hebben, die elkaar wel eens de hersenpan zouden kunnen inslaan…….!

Afbeelding: INdemeijer - Jos de Meijer (k) in actie, met zijn broer Toon (knieband) in de buurt.

=== DE ROOTS ===
Jos, de oudste van de twee, werd geboren in 1948, Toon kwam twee jaar later op de wereld. Het gezin De Meijer was een echt schippersgezin. Moeder woonde met haar kroost op Sandoel 85, terwijl vader Rien als binnenvaartschipper rivieren en kanalen bevoer of ergens weer veel te lang voor een sluis moest wachten.

Afbeelding: INdemeijer-1 - Het Schip van de familie De Meijer, dat in het Zuidergat te water lag.

Het gezin De Meijer woonde destijds naast de winkel van de Rooms Katholieke Broederhulp, de Coöperatie (in de volksmond: “de Koepertief”). Deze buurtwinkel zorgde er voor dat de mensen uit dit vrij armoedige en enigszins afgelegen arbeidersgedeelte van ’t Veer niet al te ver op pad hoefden voor hun dagelijkse boodschappen. Aan de winkel was zelfs een bakkerij verbonden en erachter lag een groot kolenterrein. Jan van Gennip (de vader van Paul etc.) bezorgde het brood en Huib Vissers (de vader van o.a. Jos en Pieter – ook al twee ex-steunpilaren van de Boys) sjouwde de zware zakken eierkolen, antraciet etc. naar de muffige kolenhokken en de diverse steegjes.

Aan de ander kant woonde Henk van Gils (medeoprichter van r.k.s.v. “Veersche Boys” en bekend om zijn legendarische, gepeperde verhalen uit die beginperiode), die dat huisje huurde van de familie De Meijer. Later heeft men van huis gewisseld. Het huis van Henk was namelijk wat groter en dat was voor de groeiende familie De Meijer een uitkomst!

Afbeelding: INdemeijer -2 - Eerst woonde de familie De Meijer in het rechtse huis, later verhuisde men naar het linkse huis, dat iets groter was.

Het gezin breidde zich uiteindelijk uit tot een totaal van acht personen; Jos en Toon hebben namelijk nog vier zussen. Dus, zoals bij de meeste gezinnen op het Sandoel, was het ook in huize De Meijer een drukte van belang en een kabaal van jewelste. Omdat vader Rien het merendeel van zijn tijd van huis was, moesten de twee broers en hun zussen Adrie en Nel tot hun elfde á twaalfde levensjaar min of meer noodgedwongen naar een internaat. Niet naar de bekende School voor Schipperskinderen in Oud-Gastel, waar toen zoveel Veerse jongens (o.a. ook Cor Baardemans) in die tijd werden ondergebracht, maar naar het Jozefhuis in Amsterdam, omdat dat een gemengd internaat was. Na hun schooltijd moesten Jos en Toon mee aan boord om pa te ondersteunen.

Afbeelding: INdemeijer - Jos de Meijer (Keeper, in het midden) probeert zich in een enorme drukte staande te houden, uiterst links kijkt zijn broer waar de bal heen gaat.

=== VERHUIZEN ===
Ook de familie De Meijer ontkwam er eind jaren ’60 niet aan dat men moest verhuizen, omdat zowat het grootste deel van het ouwe Sandoel tegen de vlakte ging. Jos zegt: “Ik was een jaartje of twintig toen wij moesten verhuizen naar de Griendstraat, in Nieuw-Sandoel. Dat heeft toch een behoorlijke impact op mij gehad. Na m’n huwelijk met Ine zijn we in de Hertogshoef gaan wonen. Onze Toon verkaste ook naar die wijk, nadat hij getrouwd was met Nel. Wij wonen nu als het ware in elkaars achtertuin.”

=== VEERSE BOYS KOMT IN BEELD ===
Het is dan ook niet helemaal verwonderlijk te noemen dat beiden relatief laat met Veerse Boys in contact kwamen. Pas nadat pa De Meijer met varen was gestopt en voorgoed voet aan wal zette, meldden de twee zich aan als lid. Jos was toen een jaar of twaalf en Toon dus tien. Beiden doorliepen de jeugd bij Veerse Boys. Maar aangezien de concurrentie toen ontzettend groot was, kwam men vanuit de jeugd niet zomaar bij de selectie.

=== ONGEPLAVEID PAD ===
Jos heeft bij de senioren zelfs nog even in het vierde elftal gespeeld, ook al praten we dan over slechts vijf wedstrijden. Daarna kwam hij bij het tweede. Maar vergis je niet in het niveau daarvan, want dit team speelde destijds in de hoogste amateurklasse voor reserveteams. Zo’n beetje te vergelijken met een goede tweedeklasser nu! 
Toon kwam al zijn zeventiende rechtstreeks bij de selectie en speelde aanvankelijk bij het tweede. Maar dat pakte niet goed uit, want na vier wedstrijden werd hij teruggezet naar het derde! “Een allesbehalve gemakkelijke start dus”, zegt hij. Daar heeft Toon verder het gehele seizoen zijn wedstrijden gespeeld, om het jaar daarop opnieuw bij de selectie te komen. 
Wéér in het tweede elftal, dat wel, maar de toenmalige trainer Kees Kuijs (43-voudig international) zag wel wat in Toon en riep hem regelmatig op voor het eerste. Zodoende werd hij van lieverlee ingepast. Toon was een dynamische speler met veel souplesse, hetgeen bij Kuijs wel in de smaak viel.

Afbeelding: INdemeijer - Toon de Meijer probeert een tegenstander te blokken.

=== VEEL GOEDE KEEPERS ===
Jos, die zich in de loop der jaren in het tweede elftal had ontplooid als een volwaardig doelman, debuteerde op pas z’n 26e in het eerste elftal en heeft daarna ongeveer elf seizoenen lang het doel van onze vaandeldragers verdedigd! Jos had in de periode dat hij in het tweede keepte niet de minste keepers voor zich, namelijk Huub Schipperen en Joop Korebrits. Maar er waren er waren nog meer klasbakken bij de Boys, zoals Sjaak (Pim) van Keulen en Ad Kieboom, die op den duur hun heil elders zochten. De laatste zelfs naar “aartsrivaal” TSC! Dan was er nog het aankomend talent Jan Snijders. Maar het was uiteindelijk Jos, die zich naar het eerste knokte. Hij zegt: “Ik heb veel geleerd van Huub Schipperen en ook van Joop Korebrits, maar het is toch vooral de hulp van Huub geweest, die cruciaal was voor mijn verdere keeperloopbaan. Prachtig waren in die tijd de wedstrijden tegen Middelburg, Sparta ’25, RBC, Geldrop, TSC en Vlissingen!”

=== ALLES IN TEAMBELANG ===
Zoals vermeld, ging het er op het veld verbaal af en toe behoorlijk hard aan toe tussen de twee broers. “Maar”, zegt Toon, “misschien is het voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen of te bevatten geweest, maar juist op deze manier wisten wij elkaar te stimuleren, of zeg maar te prikkelen. Na afloop was het een en ander weer snel vergeten. Het frappante is dat wij er, zeker naar elkaar toe, sterker uitkwamen!”

=== ZAALVOETBALAFFAIRE ===
Beide broers hebben ook de turbulente periode omtrent de zaalvoetbalaffaire meegemaakt. “Dat was een soap van de eerste orde”, zeggen ze. “Zeker de wrevel die er destijds door ontstond. Maar verder willen we er nu inhoudelijk geen aandacht meer aan besteden. Je mag het gerust een trieste en hectische periode noemen!”

Afbeelding: CO-78-79-20 - Jos de Meijer is de situatie meester.

=== HOOGTEPUNTEN ===
Een van de hoogtepunten voor beiden was zeer zeker het toernooi om het Algemeen Kampioenschap van Nederland voor Reserveteams te Zeist, in het seizoen 1969-1970, nadat ons tweede elftal kampioen was geworden in de Reserve 1e klasse, district Zuid I (tegen teams als PSV 3, NAC 3, Eindhoven 3, TOP 2, TSC 2). Men werd daar in Zeist tweede, met evenveel punten als Volendam 3, dat echter een iets beter doelsaldo had. Toon wil daar, na al die jaren, toch nog wel iets over kwijt: “Alle wedstrijden moesten precies gelijktijdig worden gespeeld en uiteraard ook eindigen. Dat stond in het reglement. Maar, nadat wij onze laatste wedstrijd met 1-0 hadden gewonnen van Leeuwarden (district Noord), was op het andere veld Volendam (onze concurrent/kampioen van West) nóg steeds bezig en stond op dat moment met 1-0 achter. Maar, in de allerlaatste seconde scoorden zij echter alsnog de gelijkmaker! 
Volendam wilde nog een beslissingswedstrijd tegen ons spelen, omdat ook zij vonden dat het een en ander niet helemaal reglementair was verlopen. Maar de organisatie beslist anders. Vreselijk jammer! 
Verder mogen we zeker het kampioenschap van het eerste in het seizoen ’83-’84, onder Han Luijbregts, niet vergeten. Een kampioenschap dat werd uitgevochten middels een beslissingswedstrijd tegen Baronie op het veld van Uno Animo in Loon op Zand. Wij trokken uiteindelijk met 2-1, door doelpunten van Gerrie Klarenbeek en Patrick Ribbers, net aan het langste eind. De ontvangst in Raamsdonksveer was daarna in één woord geweldig. Om nu nog kippenvel van te krijgen, werkelijk schitterend! 
Daarnaast was ook het hoofdklasserschap dat wij behaalden met de A-jeugd een mooi hoogtepunt. Wat hadden we toch een goed team!”

=== NAAR EEN ANDERE VERENIGING? ===
Jos heeft de mogelijkheid gehad om bij NAC te gaan spelen. Hij zegt daarover: “Ik was tweeëntwintig jaar en wij speelden met het tweede uit tegen NAC 3. Die dag lukte werkelijk alles. Na de wedstrijd kwam een bestuurslid van NAC informeren of ik misschien interesse had om naar Breda te komen. Ik heb tegen die goeie man op z’n plat Veers, kort en bondig gezegd: Main kraigde gai nie van ut Fèr, dè kende dus wel schudde! Volgens mij wist die man niet eens wat ik met “ut Fèr” bedoelde. Zo’n vraag streelt je natuurlijk wel, maar zoals gezegd, dat zag ik totaal niet zitten.” 
Ook Toon had hogerop kunnen spelen, zoals destijds meerder spelers uit Raamsdonksveer. “Maar”, zegt Toon, “volgens mij heeft Veerse Boys daar toentertijd, niet alleen bij mij, maar ook bij andere spelers een hand in gehad, door er niet al te bereidwillig aan mee te werken. Naderhand heb ik dat tenminste uit betrouwbare bron vernomen. Achteraf misschien maar beter ook, want zeg eens eerlijk: het Veer konden we toch eigenlijk niet missen! Wel heb ik tussendoor nog twee seizoenen bij buurman Good Luck in het eerste elftal gespeeld, waarmee ik nog een mooi kampioenschap heb behaald. Dat ik daar ging spelen had puur met onze trainer, Van de Boom te maken. Het klikte gewoon niet tussen ons.”

=== STERKE EN ZWAKKE PUNTEN ===
Jos: mijn allerzwakste punt was toch wel dat ik me veel te snel liet afleiden door het publiek. dat blééf zo, ondanks het feit dat ik het zelf maar al te goed besefte! Onze Toon heeft me regelmatig tot orde moeten roepen. Sterke punten waren mijn mentaliteit, het uittrappen en –gooien, zeker ook het coachen en ik stopt met regelmaat een strafschop. Verder was ik in één-tegen-één-situaties niet erg slecht maar toch ook geen uitblinker. Lage ballen daarentegen waren over het algemeen geen probleem voor mij.” 
Toon begint ook maar als eerste met zijn zwakste punt. “Ik was zeker niet de snelste”, stelt hij, “maar dit probeerde ik in positioneel opzicht op te vangen. Mijn sliding was zonder meer goed te noemen. Bovendien was ik zowel links- als rechtsbenig. Nou ja, m’n linker was wel ietsjes zwakker, maar ik kon er toch aardig mee uit de voeten.”

=== ONDER WIE HEBBEN JULLIE ZOAL GETRAIND? ===
“Jeetje….”, zuchten ze. “Dat waren er nogal een paar, dan gaan we onherroepelijk iemand vergeten. Laten we beginnen met de bekendste, Kees Kuijs, verder Rombouts, Hans Muskens, Cees Vermunt natuurlijk, René van de Boom niet te vergeten, Van Dongen, Van Gullik en uiteraard Han Luijbregts! Neem ons dus niet kwalijk als we iemand vergeten zijn. Het is intussen ook al weer zo lang geleden!”

=== NA 1985 ===
Na het seizoen ’84-’85 stopten beiden bij het eerste en gingen in een lager team spelen. Toon heeft nog drie jaar bij de veteranen gevoetbald, maar moest noodgedwongen stoppen vanwege een blessure. Hij heeft daarnaast ook nog voor een periode van circa drie jaar in het bestuur gezeten. In die functie kan hij zich het 60-jarig jubileum nog als de dag van gisteren herinneren. 
Jos heeft nog zeven jaar gevoetbald bij diezelfde veteranen. Nu niet meer als keeper, maar in de spit! “Ik maakte eens in één seizoen 33 doelpunten!”, zegt Jos. “Onze keeper was….jawel, Huub Schipperen! Huub kreeg op eigen veld niet één doelpunt tegen! We werden dan ook met glans kampioen en wonnen bovendien de Supercup, door op het hoofdveld van NAC met 1-0 te winnen van Terheijden, de bekerwinnaar van het district Breda. Dat was ’88.” In deze periode legde Jos zich ook toe op het trainen van aankomende keepers bij Veerse Boys. Dit laatste heeft hij dertien jaar met plezier gedaan.

=== UIT HET OOG VERLOREN ===
Toch zijn jullie niet echt meer betrokken bij Veerse Boys. Je mag gerust stellen dat het contact enigszins is verbroken. Hoe komt dat toch? 
Toon bekent: “Na mijn blessure had ik het opeens helemaal gehad met de voetbalsport. Zelfs nu kijk ik er nog maar amper naar. Het boeit mij niet echt meer, het is zo veranderd, de lol is er voor mij af. Je kunt rustig stellen dat de liefde voor het voetbal bij mij enigszins is verdwenen. Daarom zul je mij niet zo snel meer op een voetbalveld zien!” 
Jos: “Ik ga nog wel eens een keertje naar het eerste kijken, ik ben tenslotte al 47 jaar lid van de Boys. Nog drie jaartjes en dan hoor ik bij de gouden jubilarissen! Een zeker band blijft er toch altijd nog wel bestaan, ondanks dat die, hoe vreemd het misschien ook klinkt, behoorlijk verwaterd is. Ik hoop uiteraard dat Veerse Boys weer structureel terug kan komen op een acceptabel niveau. Want vergis je niet, het imago van onze club in deze regio is nog behoorlijk groot, hoor! Tegenwoordig hebben wij samen de tennissport als uitlaatklep.” 
Tenslotte willen de broers De Meijer nog het volgende kwijt aan iedereen die met Veerse Boys van doen heeft: Werk te allen tijde samen en het kan niet anders of de club komt weer hogerop!
 
Uit: de Tribune
 
Interview: [[Paul Soeters]]
 
Bron: Tribune (clubblad Veerse Boys)
{{clr}}
 
{{Appendix|2=
Digitalisering en Wiki opmaak: [[Terry van Erp]]}}
 
[[Bestand:Header-01.jpg|800px|alt=raamsdonkshistorie.nl|center|thumb|[https://raamsdonkshistorie.nl raamsdonkshistorie.nl]]]
[[Categorie:Veerse Boys Historie]]

Interview Jos en Toon de Meijer - Bewerkingsoverzicht